Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/8381 K.2022/7782

Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2021 tarihli ve 2020/422 Esas, 2021/389 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin karara yönelik Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin merci Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2021/513 Değişik İş sayılı kararının kesin olmakla 05.10.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 03.07.2022 tarihli ve 2021/24585 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/100170 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/100170 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesince adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde suç işlendiği gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş olduğu gözetilmeksizin, Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık hakkında meşru müdafaa hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle karara itiraz edilmesi üzerine, mercii Elbistan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabul edilerek kesin nitelikli adli para cezasının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “İstinaf” başlıklı 272 nci maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (a) bendinde yer alan;

“(1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir...

(3) Ancak;

a) (Değişik: 31.3.2011-6217/23 md.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine,

Karşı istinaf yoluna başvurulamaz...”

Şeklindeki düzenlemede, sonuç adlî para cezasının 3.000,00 Türk Lirasından az olması hâlinde verilen kararın kesin olduğu hükme bağlanmıştır.

5271 sayılı Kanun’un, “İtiraz olunabilecek kararlar” başlıklı 267 nci maddesinin birinci fıkrası ise;

“(1) Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. İnceleme konusu somut olayda hükümlü Safiya ...'ın, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece bu şekilde verilen kararın miktar itibarıyla kesin nitelikte olduğu, olağan kanun yolları olan itiraz veya istinaf kanun yolları ile denetlenmesinin mümkün bulunmadığı gözetilmeden Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın reddi yerine kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR