Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/9054 K.2023/4603

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.09.2010 tarihli ve 2008/102 Esas, 2010/223 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.09.2010 tarihli ve 2008/102 Esas, 2010/223 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 07.04.2014 tarihli ve 2014/1338 Esas, 2014/2176 Karar sayılı kararı ile teşebbüs nedeniyle uygulama yapılırken meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek sanıklar hakkında makul cezalar belirlenmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

3. Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2021 tarihli ve 2014/140 Esas, 2021/72 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; kardeş olan ve aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiler yerine aynı müdafii tarafından yapılmasının hukuka aykırı olması sebebiyle hükmün bozulması gerektiği görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; sanıkların atılı suçu işlemediğinden bahisle beraatlerine karar verilmesi ve haklarında lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suç tarihinden 17 gün kadar önce sanıkların kardeşinin mağdurun kardeşi tarafından öldürülmesi nedeniyle taraflar arasında husumet oluştuğu, olay günü taraflar arasında ilk olarak kim tarafından başlatıldığı tespit edilemeyen şekilde ve kaleşnikof markalı silahların kullanıldığı çatışma sırasında sanık ...'ın yaralandığı anlaşılmıştır. 2. Sanıklar aşamalarda yüklenen suçlamaları kabul etmemişlerdir.

3. Mağdur ve olaya ilişkin bilgisi ve görgüsü olan tanık beyanlarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır. 4. Mağdur ... hakkında tanzim olunan adlî muayene raporlarında vücudunda ateşli silah yaralanması bulunmadığı bildirilmiştir.

5. Sanık ... hakkında tanzim olunan adlî muayene raporunda yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu, basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, sol humerus parçalı cisim kırığının hayat fonksiyonlarını Ağır (4) derecede etkileyecek, sol kolundaki arızasının ise duyu veya organlarından birinin işlevlerinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olduğu bildirilmiştir.

6. Olay yeri inceleme raporu, olay yeri basit krokisi, keşif tutanağı ve bilirkişi raporu, uzmanlık raporlarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden İştirak hâlinde işlenen eylemin failleri olarak yargılanan sanıkların aşamalardaki savunmaları da dikkate alındığında, birinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yaratmadığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır. B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Dairemizin 07.04.2014 tarihli ve 2014/1338 Esas, 2014/2176 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kurulan hükümlerin "Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi ile yapılan uygulamalar sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek sanıklar Kasım ve Fahrettin hakkında mağdur ...'e yönelik eylemleri nedeniyle makul cezalar belirlenmesi" gerektiği nedeniyle bozulmasına karar verildiği,

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen bozma ilamını etkisiz kılacak şekilde 5237 sayılı Kanun'un 35 ... maddesi ile yapılan uygulamalar sırasında makul cezalar yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezalarına hükmedilmesi suretiyle eksik cezalar tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, mağdurun sanıkların kendisine tüfeklerle ateş ettiğine ilişkin beyanlarının diğer inceleme dışı mağdur sanık beyanları ve dosyada bulunan diğer deliller ile desteklendiği anlaşıldığından sanıkların inkara yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri nedeni dışında doğru biçimde belirlendiği, lehe olan hükümlerden takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, diğer lehe olan hükümlerden hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve seçenek yaptırımlara çevrilmeye ilişkin hükümlerin ise sonuç cezalar itibariyle kanunen uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR