Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/2261 K.2025/136

Katılan vekilinin istinaf başvurusunun süreden reddine ilişkin kararın, itirazın reddi üzerine kesinleştiği anlaşılmıştır. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.10.2019 tarihli ve 2018/451 Esas, 2019/595 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılana karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ve 2019/2699 Esas, 2022/380 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (lehe) ve katılan vekilinin istinaf başvurularının yasal süresinde bulunmaması nedeniyle ayrı ayrı reddine; sanık müdafiinin istinaf başvurusunun ise; iki adet kesici delici alet yaralanmalarının katılanın yaşamını tehlikeye soktuğunun anlaşılması karşısında; teşebbüs nedeniyle belirlenen cezanın bir miktar üzerinde bir cezaya hükmolunması yerine, yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini, aleyhe istinaf bulunmadığından eleştirilerek;

ayrıca hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bendindeki "54/4" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "54/1" ibaresinin eklenmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1 maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; beraat kararı verilmesi gerektiğine, öldürme kastı olmadığından bahisle suç vasfına, meşru savunmaya, haksız tahrik indiriminin üst sınırdan uygulanması ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir. 2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; istinaf başvurularının süresinde yapıldığına, ceza miktarına, eksik incelemeye, sanık hakkında takdiri indirim ve haksız tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanık hakkında haksız tahrik indirimi uygulanmasının ve belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, meşru savunma şartlarının oluşmadığı,

takdiri indirim hükümlerinin uygulanması mahkeme takdirinde olup dosya kapsamı ile uyumlu şekilde yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek uygulandığı, uygulanabilecek başka lehe hükmün bulunmadığı, sanığın öldürmeye elverişli bıçakla katılanın hayati bölgelerine bir çok defa hedef almak suretiyle darbe vurduğu, 2 adet yaralanmasının hayati tehlike oluşturduğu,

katılanın kaçması sebebiyle sanığın eylemine devam edememesi ve katılanın tedavi edilmesi sebebiyle ölüm sonucunun meydana gelmediği dikkate alındığında ortaya çıkan kastın öldürmeye yönelik olup suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde Bölge Adliye Mahkemesince eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ve 2019/2699 Esas, 2022/380 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa