Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/2314 K.2025/998

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği kanunen reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.07.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/288 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-h, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

2. Ceza Dairesinin 10.06.2022 tarihli ve 2021/1362 Esas, 2022/1541 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35, 29,

62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınırık 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, meşru savunma ya da meşru savunmada sınırın aşılması, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin oranına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ile mağdur arasında alacak verecek meselesi bulunduğu, mağdurun uzun süredir alacağını alamadığı, olay günü sokak üzerinde karşılaştıklarında aralarında çıkan tartışmada sanığın mağduru batın ve kol bölgesinden bıçakla yaraladığı sanığın eylemi nedeniyle katılanın yaralanmasının ... tehlike geçirmesine neden olduğu anlaşılmıştır. 2. Sanığın adli sicil kaydında bulunan Eskişehir

2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 28.10.2016 tarihli ve 2016/319 Esas, 2016/437 Karar sayılı kararının yargılaması sırasında düzenlenen "Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesinin 29.09.2016 tarihli ve 100 sayılı raporunda; ...'de orta derecede zeka geriliği olduğu, zeka geriliğinin doğuştan olduğu, gelişim basamaklarına bakıldığında doğumdan itibaren yaşının gerisinde seyrettiği, ancak sosyal geriliğinin olması ve özel eğitim almamasının kişide yargılama, sebep-sonuç ilişkisi kurma gibi becerilerin var olan zeka düzeyinin de gerisinde olmasına neden olduğu,

suç tarihi olan 28-29.05.2016 tarihinde işlediği iddia edilen yağma, hürriyeti tehdit, tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonçlarını algılama yeteneğinin var olan zeka geriliği nedeniyle büyük ölçüde azaldığı, bu fiile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azaldığı tıbbı kanaatine varıldığının" bildirilmesi ile bu yargılama sonunda ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32/1, 5271 sayılı Kanun'un 223/4. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği,

temyize konu dosyada sanığın psikolojik sorunları nedeniyle "askerliğe elverişli olmadığına dair rapor verilerek terhis edildiğinin" aşamalarda ileri sürüldüğü, bu konuda Mengücek Gazi Eğitim Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 25.06.2020 tarihli raporda "zeka yetersizliği nedeniyle ...'in askerliğe elverişli olmadığının" bildirildiği, Adli Tıp Kurumu

4. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 04.06.2021 tarihli raporda da "sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıracak veya azaltacak boyutta bir akli arızanın içinde olduğuna delalet edecek herhangi bir tıbbi bulgu ve belgeye rastlanmadığı, sanığın cezai sorumluluğunun tam olduğunun" bildirildiği anlaşılmakla; sanığın cezai sorumluluğuna ilişkin raporlar arasında çelişki bulunduğu gözetilerek,

çelişkinin giderilmesi amacıyla sanığın önceki rapor ve tedavi evraklarının getirtilip dava dosyası ile birlikte Adlî Tıp Kurumu Üst Kurulundan suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığı hususunda sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur. 3. Kabule göre.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı da gözetildiğinde aleyhe istinaf olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 283. uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının kazanılmış hak teşkil eden ceza üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak teşkil eden hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında yer alan (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan "eksik inceleme ve kazanılmış hakta hatalı uygulama" nedenleriyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi