Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/2367 K.2023/1538

Rize 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2021/36 Esas, 2021/693 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası,

52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 11.11.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 10.01.2023 tarihli ve 2022/26743 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2023 tarihli ve KYB-2023/6295 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2023 tarihli ve KYB-2023/6295 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Rize 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan verilen mahkûmiyet kararı ile birlikte, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da 5237 sayılı Kanun'un 109/1. maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verildiği, anılan kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 26.05.2022 tarihli ve 2021/2780 esas, 2022/1261 sayılı kararı ile sanığın eyleminin bir bütün halinde 5237 sayılı Kanun'un 109/2. maddesinde düzenlenen cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğundan bahisle bozma kararı verildiği,

Dosya kapsamına göre, sanığın kız kardeşi olan müşteki ile aynı evde yaşadıkları, olay günü aralarında çıkan tartışma neticesinde, sanığın müştekiyi darp edip evden çıkmasına engel olması şeklinde iddia ve kabul edilen olay nedeniyle sanık hakkında basit yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açıldığı,

yapılan yargılama sonucunda sanığın her iki suçtan ayrı ayrı mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de, sanık tarafından gerçekleştirilen kasten yaralama fiilinin 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında basit yaralama niteliğinde olması ve aynı Kanun'un 109/6. maddesi nazara alındığında, kasten yaralama suçunun anılan Kanun'un 109/2. maddesinde düzenlenen suçun 'cebir' unsurunu oluşturduğu ve anılan Kanun'un 42. maddesi uyarınca kasten yaralama suçundan ayrıca hüküm kurulamayacağı,

dolayısıyla sanığın sabit kabul edilen eyleminin bir bütün halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/2. maddesinde ifadesini bulan cebir kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu kapsamında kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde basit yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Olay günü evden dışarı çıkmak isteyen kardeşi mağdurun dışarı çıkmasına engel olmak isteyen hükümlünün, mağdur ile aralarındaki itişmede mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı ve üzerine kapıyı kilitleyerek dışarı çıkmasını engellediği iddiasıyla Rize Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.04.2019 tarihli ve 2019/2295 Soruşturma, 2019/792 Esas, 2019/676 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianamede hükümlünün kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. Mahkemece hükümlerin açıklanması suretiyle hükümlünün atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2021/2780 Esas, 2022/1261 Karar sayılı kararı ile anılan kararın;

“Sanık hakkında mağdura karşı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet kararı verildiği, kasten yaralama suçundan verilen cezanın miktar ve türü sebebiyle kesinlik sınırı içinde kalması dolayısıyla istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği, buna karşı sanığın mağdura karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini cebir uygulayarak gerçekleştirdiği, uygulanan cebir sonucu mağdur BTM ile giderilebilecek şekilde yaralanması dolayısıyla eylemin müstakil bir suç olmayıp TCK.nun 109/2 maddesinde tanımlı cebir kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurunu oluşturduğu anlaşıldığından,

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen cezanın istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş olması sebebiyle bu suç yönünden kanun yararına bozma yoluna gidilmesi için gerekli işlemin yapılması, kararın bozulması halinde dosyaların birleştirilerek sanığın eyleminin TCK.nun 109/2 maddesinde tanımlı suçu oluşturup oluşturmadığı hususunun tartışılarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi, kanunu yararına bozma yoluna gidilmemesi yada kararın bozulmaması halinde mevcut dosya içeriğine göre sanığın hukuki durumununu değerlendirilmesi gerektiği anlaşıldığından,”

Nedeniyle bozulmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin bozma ilâmındaki gerekçeye göre hükümlünün gerçekleştirdiği kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturup oluşturmadığının mahallinde mahkemesince değerlendirilmesi gerektiğinden hükümlü hakkındaki kasten yaralama suçundan hükmün açıklanması suretiyle verilen mahkûmiyet kararına yönelik kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Rize 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2021/36 Esas, 2021/693 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,