Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/3791 K.2025/2002

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 286/2-(b) maddeleri gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2021 tarihli ve 2019/68 Esas, 2021/1392 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/2-(b), 87/2-son, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 3 ay 23 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2022/310 Esas, 2022/2703 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı(aleyhe), katılan vekili, sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının sanık hakkında kurulan

hükümde 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesi uyarınca belirlenen "2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasının", "3 yıl 4 ay hapis cezası" olarak belirlenmesi gerektiği, buna bağlı aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince belirlenen sonuç cezanın "2 yıl 3 ay 23 gün hapis cezası" yerine "2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası" olarak belirlenmesi gerektiği hususlarının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) ve 303/1 maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna, istinaf aşamasında verilen kararın aleyhe değiştirme yasağına aykırı olarak verildiğine, katılan hakkında düzenlenen adli tıp raporunun kesin delil kabul edilmesinin hatalı olduğuna, sanığın eylemi ile katılanın görme kaybı arasında illiyet bağı bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ile katılan arasında araç park etme yeri meselesinden çıkan tartışmada katılanın, sanığa küfür etmesi nedeniyle sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesine göre indirim yapılırken asgari oranda (1/4) haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği gözetilmeden (1/3) oranın indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

katılanın yaralanmasına ilişkin düzenlenen Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29.01.2021 tarihli adli raporun yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın eylemi ile katılanda meydana gelen yaralanma arasında illiyet bağı bulunduğunun katılan beyanı ve Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29.01.2021 tarihli rapordan anlaşıldığı, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf başvurularının bulunması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda aleyhe değiştirme yasağının ihlal edilmediği,

her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi kararında istinaf sebepleri hususunda ayrıntılı bir gerekçeye yer verilmemiş ise de; bu bölümde, ilgili temyiz sebeplerine yönelik gerekçeli değerlendirme yapılarak söz konusu eksikliğin Yargıtay tarafından giderildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz nedenlerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2022/310 Esas, 2022/2703 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,