Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/429 K.2024/2951

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın ve ek kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2021 tarihli ve 2019/313 Esas, 2021/167 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2021/1323 Esas, 2022/567 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin başvuruları üzerine, ''5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin uygulandığı paragrafta yer alan 7 yıl 6 ay ibaresi çıkartılarak yerine 6 yıl 18 ay ibaresinin yazılması'' suretiyle, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 28.03.2022 tarihli ek kararı ile hakaret suçu yönünden katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma ile karar verildiğine, haksız tahrikin varlığına, fazla cezaya hükmolunduğuna ilişkindir. Katılan vekilinin temyiz sebepleri; üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde gece kulübünde karşılaşan ve önceden birbirini tanımayan katılan ile beraberindeki ... ile sanık ve beraberindeki ... arasında; yol verme meselesi yüzünden çıkan tartışma sırasında sanığın elinde bulunan bardağı katılana fırlattığı, bardağın katılanın yüzüne isabet neticesinde yüzde sabit ize yol açacak şekilde yaralandığı anlaşılan olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dava dosyasının tekemmül ettirilerek karar verildiği, dosya kapsamında eksik incelenin bulunmadığı,

katılanın, tanıkların ve temyiz dışı tarafların beyanlarını doğrulayan katılana ait adli tıp raporunun içeriğine göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, katılandan kaynaklanıp sanığa yönelen haksız söz ve ya davranış bulunmadığından, haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanığın silahtan sayılan cam bardakla vurarak katılanı yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı olayda; 5237 sayılı Kanunun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezaya hükmedilirken, suçun işleniş şekli ve katılanda meydana gelen zarar ver tehlikenin ağırlığı uyarınca aynı Kanunun 3. maddesindeki ''orantılılık'' ilkesi ve 61. maddesindeki kıstaslar dikkate alınarak, hakkaniyete uygun makul bir ceza tayini yerine, 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR