Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5276 K.2024/5093

Sanık hakkında kanun yararına bozma üzerine verilen hükmün; yargılamanın yenilenmesi üzerine verilen kararlar yönünden inceleme yapan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.06.2022 tarihli ve 2019/219 Esas, 2022/400 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere 7165 sayılı Kanun’un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/3. maddesinde yer alan Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uyulması sonrasında verilen karara karşı istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulacağına ilişkin düzenlenme uyarınca temyiz edilebilir olduğu,

260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.09.2021 tarihli ve 2020/6 Esas, 2021/742 Karar sayılı kararının istinaf edilmeksizin kesinleşmesi nedeniyle Adalet Bakanlığının talebi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozma istemi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/7812 Esas, 2022/6765 Karar sayılı ilâmıyla özetle; uzlaşma uygulanması gerekmesi nedeniyle kanun yararına bozulmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin mahallinde yapılmasına karar verilmiştir. 2. Kayseri

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2023 tarihli ve 2022/1137 Esas, 2023/367 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle, katılanı darp etmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay günü sanığın boşandığı eşi katılanın evine oğlu Özdemir ile birlikte gittiği, burada katılanı adlî muayene raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Dosya kapsamına göre; katılan hakkında düzenlenen adlî muayene raporu dikkate sanığın katılana bir kez vurmak suretiyle, basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde katılanı yaraladığı olayda, sanık hakkında dört aydan bir yıla kadar ceza öngören 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütler ve 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gözetilerek makul düzeyde bir ceza belirlenmesi gerekirken, yazılı biçimde üst sınırdan hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

4. 5237 sayılı Kanun'un, Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular başlıklı 58. maddesinin birinci fıkrasının inceleme konusu ile ilgili birinci cümlesinde ve beşinci fıkrasında; "(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlemenin bulunduğu, sanığın tekerrüre esas alınan kasten yaralama suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin Kayseri

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2019 tarihli ve 2018/540 Esas, 2019/91 Karar sayılı kararına konu mahkûmiyet hükmünün inceleme konusu suç tarihinden sonra, 16.07.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, tekerrüre esas alınan ilâma konu suçun inceleme konusu suç tarihinden önce kesinleşmemiş olması nedeniyle anılan hükmün tekerrüre esas alınmayacağı ancak sanığın sabıka kaydında yer alan Kayseri

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.11.2017 tarihli ve 2016/578 Esas, 2017/893 Karar sayılı ilâmı ile mükerrir olduğunun gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (3) ve (4) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2023 tarihli ve 2022/1137 Esas, 2023/367 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Kayseri