Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5828 K.2024/837

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nın mahkumiyetine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ...

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2015 tarihli ve 2015/229 Esas, 2015/472 Karar sayılı kararının itiraz edilmeksizin 13.10.2015 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın memnu hakların iadesi talebinin kabulü ile yasaklanmış hakların geri verilmesi suretiyle hak yoksunluklarının ortadan kaldırılmasına ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2021 tarihli ve 2015/229 Esas, 2015/472 Karar sayılı ek kararı ile ilgili olarak.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-55-3249-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve 2023/59337 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuryet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve 2023/59337 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...

1. Asliye Ceza Mahkemesince, hükümlünün infaz tarihinden sonra başka bir suç işlemediği, 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca mahkum olduğu cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık sürenin dolduğu ve hükümlünün iyi halli olduğu gerekçeleriyle sanığın talebinin kabulü ile yasaklanmış hakların geri verilmesine karar verildiği anlaşılmış ise de, Benzer bir olay sebebiyle, Yargıtay

7. Ceza Dairesinin 04.07.2019 tarihli ve 2019/3254 Esas, 2019/33759 Karar sayılı ilamında yer alan, "Sanık hakkında ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2014 tarihli kararı ile uyarlama yargılaması yapılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, anılan kararın henüz hukukî bir sonuç doğurmadığı ve sanık hakkında da herhangi bir hak yoksunluğuna sebebiyet vermediği, kaldı ki sanık hakkındaki 5 yıllık denetim süresinin dolduğundan bahisle ...

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.11.2014 tarihli ve 1992/445 Esas, 1994/575 Karar sayılı ek kararı ile açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesine karar verildiği anlaşıldığından, sanık hakkında mevcut olmayan yasaklanmış hakların geri verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiş ... BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Dosya kapsamına göre, sanık hakkında ...

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2015 tarihli kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, Mahkemesince 5271 sayılı Kanun'un 10 ve 11 ... maddeleri uyarınca denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak davanın düşmesine,

denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde ise hükmün açıklanmasına karar verilerek işlem yapılabilecek olması karşısında anılan kararın henüz hukuki bir sonuç doğurmadığı ve sanık hakkında da herhangi bir hak yoksunluğuna sebebiyet vermediği, kaldı ki sanık hakkındaki 5 yıllık denetim süresinin dolduğundan bahisle ...

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.11.2021 tarihli ve 2015/229 Esas, 2015/472 Karar sayılı ek kararı ile açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesine karar verildiği anlaşıldığından, sanık hakkında mevcut olmayan yasaklanmış hakların geri verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. Şeklinde düzenlenmiştir. 2. Kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda ...

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2015 tarihli kararı ile sanığın kasten yaralama suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun’un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve yükümlülük belirlenmeksizin beş yıl süreyle denetime tabi tutulmasına karar verildiği, verilen bu kararın 13.10.2015 tarihinde kesinleştiği, anlaşılmıştır.

3. Adli sicil kaydına göre, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemediği ve 31.03.2021 tarihli dilekçesi ile memnu haklarının iadesine karar verilmesini talep ettiği, ancak bu kararın henüz hukuki bir sonuç doğurmaması ve bu karar nedeniyle hakkında herhangi hak yoksunluğunun söz konusu olmaması dikkate alınarak mahkemece, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı başkaca bir suç işlememesi nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 231 ... maddesinin 10 uncu fıkrası uyarınca hakkındaki bu davanın ortadan kaldırılarak davanın düşürülmesine,

memnu hakların iadesine ilişkin talebinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının herhangi bir hak yoksunluğuna sebebiyet vermediği anlaşıldığından reddine karar verilmesi gerekirken, “hükümlünün yasaklanmış haklarının geri verilmesi suretiyle Mahkememizin 15.09.2015 tarih ve 2015/229 Esas, 2015/472 Karar sayılı ilamından kaynaklanan hak yoksunluklarının ortadan kaldırılmasına” dair karar verilmesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi bu nedenle yerinde görülmüştür.

III. KARAR