KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2023/5996 E., 2024/2788 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Nisan 2024
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2022/184 E., 2022/219 K.
- Suç
- 6136 sayılı Yasa'ya aykırılık
- Hüküm
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
505 kelime·3 dk okuma·4 bölüm
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2013 tarihli ve 2013/142 Esas, 2013/156 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'ya aykırılık suçundan, 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü
maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 10 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.04.2015 tarihli ve 2014/5375 Esas, 2015/2033 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunun değerlendirilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2015 tarihli ve 2015/137 Esas, 2015/184 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'ya aykırılık suçundan, 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 10 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
4. Denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suçun işlenmesi nedeni ile açıklanması geri bırakılan hükmün, Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.09.2022 tarihli ve 2022/184 Esas, 2022/219 Karar sayılı kararıyla açıklanmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, gerekçesizliğe, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, eksik araştırmaya, mahkumiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, adil yargılanma hakkının ihlaline ilişkin usuli bir hataya rastlanmadığı, eksik araştırma bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.09.2022 tarihli ve 2022/184 Esas, 2022/219 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2023/5996, K. 2024/2788, 24 Nisan 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama