Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/708 K.2023/3843

Sanık hakkında Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2012/564 Esas, 2015/625 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün sanığın temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/12285 Esas, 2020/1390 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verildiği ve hükmün kesinleştiği, bu nedenle Mahkemenin 21.04.2022 tarihli ve 2020/147 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurduğu 4.000, 00 TL adli para cezasına ilişkin mahkûmiyetin hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2012/564 Esas, 2015/625 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 58 ... maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2012/564 Esas, 2015/625 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/12285 Esas, 2020/1390 Karar sayılı kararı ile özetle sanık hakkında kurulan hükümde temel cezanın denetime imkan verecek somut teşdit nedenleri izah edilmeden en üst sınırdan belirlenmesi, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması ve hak yoksunluklarına ilişkin kanun maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2020/147 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapisten çevrili 2.240, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; delil olmadan mahkûmiyetine karar verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesi tarafından, tarafların arkadaş oldukları, mağdurun olay günü önce sanığı arayarak bulundukları yere çağırdığı, sanığın bulunduğu yeri söylemesi üzerine olay yerine yanında tanık Y.B.'de olduğu halde geldikleri, mağdurun sanığı zorla arabaya bindirmeye çalıştığı, sanığın kabul etmemesi üzerine çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, tarafların karşılıklı birbirlerini yaraladıkları, mağdurun olaydan sonra sanığı hastaneye bırakıp kaçtığı, iki gün sonra teslim olduğu ve mağdurun yaralanmasına ilişkin rapor aldırılmadığı, sanığın, bıçakla mağduru basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı kabul edilerek sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi tarafından sanık ile mağdur arasında yaşanan tartışma sırasında sanık ile mağdurun karşılıklı birbirlerini yaraladıkları ve sanığın, mağduru sol el baş parmağında kesi oluşacak şekilde yaraladığı kabul edilerek mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de, oluşa ve dosya içeriğine göre, kavga sırasında mağdurun eylemi neticesinde sanığın sol sırt bölgesinde iki adet kesi ve sağ kolda üç adet kesi meydana gelecek şekilde yaralanması, sanığın radial sinir hasarına neden yaralanmasının

organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına niteliğinde olduğunun tespiti, mağdurun, sanığı olayın ardından hastaneye bırakıp kaçması nedeniyle mağdurun adli muayene raporunun düzenlenmemiş olması, tanık anlatımları ve sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçu kabul etmemesi hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeter kesin bir delil elde edilememesi karşısında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2020/147 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,