Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/7477 K.2023/8049

Gaziosmanpaşa

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2019/1117 Esas, 2020/884 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 02.12.2020 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.07.2023 tarihli ve 2023/5104 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86754 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86754 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

“5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/2. maddesinde yer alan, 'Kişi, fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanırsa, iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasına hükmolunur' şeklindeki ve 6. fıkrasında belirtilen, 'Bu suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.' biçimindeki düzenlemelere nazaran, sanığın darp etmek suretiyle katılanı alıkoyduğu somut olayda,

5237 sayılı Kanun'un 86. maddesi kapsamında basit tıbbî müdahale giderilecek şekilde yaralamak şeklinde gerçekleşen katılana yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemi nedeniyle mahkûmiyetine karar verilen sanık hakkında, meydana gelen olayda neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama hâlinin de bulunmaması karşısında, yaralama eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109/2. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun nitelikli haline cebir unsuru olarak vücut vereceği, sanık hakkında yaralama suçundan ayrıca mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı gözetilmeden,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü ile katılanın boşandıkları hâlde aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ancak katılanın aynı evde yaşamak istememesi nedeniyle aralarında çıkan tartışmada hükümlünün evden çıkmak isteyen katılanı çıkarmayıp katılana vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde kasten yaraladığı iddiasıyla Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.10.2019 tarihli ve 2019/29576 Soruşturma, 2019/11499 Esas, 2019/10619 İddianame numaralı evrakı ile iddianame düzenlendiği, yargılama neticesinde Mahkemece hükümlünün kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/884 Esas, 2021/1926 Karar sayılı kararı ile.

"Sanık hakkında basit yaralama suçundan adli para cezası verilerek kesin nitelikte mahkumiyet hükmü kurulduğu, basit kasten yaralama eylemi temadi eden bir suç olan TCK'nun 109/2 maddesinde düzenlenen cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olup, temel cezanın da TCK'nun 109/2 maddesi gereğince belirlenmesi gerekirken, temel cezanın TCK'nun 109/1. Maddesi gereğince belirlenmesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş içtihatları gereği (Ör.

YCGK 2016/14-55 Esas, 2020/104 Karar, 18.02.2020 tarihli kararı) sanığın, mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde darp ettiği ve soruşturmaya başlanmadan önce de güvenli bir yer olan ortak ikamet ettikleri evde bıraktığı daha sonra müştekinin şikayetçi olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nun 110.

Maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususuna denetime esas olacak şekilde hükümde yer verilmediği" Nedenleriyle bozulmasına dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, Gaziosmanpaşa

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2022 tarihli ve 2021/1393 Esas, 2022/1269 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 17.01.2023 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir. 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinde yer alan.

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlünün gerçekleştirdiği neticesi sebebiyle ağırlaşan hâller dışında kalan kasten yaralama eyleminin kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturması nedeniyle hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Gaziosmanpaşa

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2019/1117 Esas, 2020/884 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden. “Gaziosmanpaşa