Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/8276 K.2024/4445

İzmir 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’ın, 08.06.2016 tarihinde kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eyleminden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 43/2-d ve 48/2 nci maddeleri uyarınca 5 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 17.06.2016 tarihli ve 2016/406 sayılı kararına yönelik şikâyetin reddine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 09.03.2017 tarihli ve 2016/4588 Esas, 2017/1380 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2017 tarihli ve 2017/614 değişik iş sayılı kararı,

Adı geçen hükümlünün, aynı ceza infaz kurumunda 10.06.2016 tarihinde kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eyleminden dolayı 5275 sayılı Kanun’un 43/2-d ve 48/2 nci maddeleri uyarınca 5 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İzmir 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 27.06.2016 tarihli ve 2016/458 sayılı kararına yönelik şikâyetin reddine

dair İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 27.02.2017 tarihli ve 2016/4772 Esas, 2017/1141 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2017 tarihli ve 2017/590 değişik iş sayılı kararı ile, Anılan kararı müteakip, hükümlünün yukarıda belirtilen 2 adet disiplin kurulu kararındaki hücre hapsi cezaları yerine ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezası verilmesi yönündeki talebinin reddine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 11.02.2022 tarihli ve 2021/19609 Esas, 2022/366 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair mercii İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2022 tarihli ve 2022/605 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.09.2023 tarihli ve 94660652-105-35-24061-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.10.2023 tarihli ve 2023/103381 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.10.2023 tarihli ve 2023/103381 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, hükümlü ...'ın ayrı ayrı 5 gün hücre hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin anılan Disiplin Kurulu Başkanlığının 17.06.2016 tarihli ve 2016/406 sayılı ve 27.06.2016 tarihli ve 2016/458 sayılı kararlarında, hükümlünün daha önce yine anılan Disiplin Kurulunun 20.08.2015 tarihli ve 2015/507 sayılı kararı ile almış olduğu 1 ay süreyle haberleşme araçlarından yoksun bırakılmasına ilişkin cezasının yasal kaldırma tarihinin 02.08.2016 tarihi olması ve bahse konu hücre hapsi cezalarına ilişkin eylemlerin ise henüz yasal kaldırma süresi dolmadan (08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde) işlendiğinden bahisle 5275 sayılı Kanun'un 43/2-d ve 48/2 nci maddeleri uyarınca bir üst cezaya (ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma yerine hücre hapsi cezası) hükmedildiği,

Karşıyaka 1. İnfaz Hâkimliğinin 04.04.2022 tarihli ve 2022/1516 Esas, 2022/1512 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında adı geçen disiplin kurulunca verilen ve hükümlüye bir üst ceza verilmesine esas teşkil eden 20.08.2015 tarihli ve 2015/507 sayılı kararına konu disiplin cezasının yasal kaldırma tarihinin 22.01.2016 tarihi olarak belirlenmesini takiben,

hükümlü tarafından bahse konu hücre hapsi cezalarına ilişkin eylemlerin yeni yasal kaldırma tarihi olan 22.01.2016 tarihinden sonra 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde işlendiğinden bahisle atılı eylemlere ilişkin olarak da anılan Kanun'un 48/2 nci maddesi uyarınca bir üst cezaya hükmedilemeyeceği ve her iki cezanın da aynı Kanun'un 43/2-d maddesi uyarınca ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma olarak değiştirilmesi yönünde talepte bulunduğu,

İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 11.02.2022 tarihli ve 2021/19609 Esas, 2022/366 Karar sayılı kararı ile İzmir 1 No'lu F Tipi Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 2015/507 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin reddine karar verildiği, anılan kararın 25.03.2016 tarihinde kesinleştiği, yargılamanın yenilenmesi yoluyla da meselenin çözülemeyeceğinden bahisle hükümlünün talebinin reddine karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 48/2 nci maddesinde yer alan "Bir eylemden dolayı verilen disiplin cezası kesinleştikten sonra bu cezanın infazı tamamlanıp kaldırılması için dördüncü fıkrada belirtilen süreler geçinceye kadar yeniden disiplin cezasını gerektiren bir eylemde bulunan hükümlü hakkında, her defasında bir üst ceza uygulanır." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

Adı geçen hükümlünün bahse konu hücre hapsi cezalarına ilişkin 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihli eylemlerinden önce de, açlık grevi eylemine ilişkin olarak yine anılan disiplin kurulu başkanlığı tarafından 20.08.2015 tarihli ve 2015/507 sayılı ceza verme kararı ile verilen "haberleşme veya iletişim araçlarından yoksun bırakma veya kısıtlama" disiplin cezası ile ilgili olarak Karşıyaka 1. İnfaz Hâkimliğinin 04.04.2022 tarihli ve 2022/1516 Esas, 2022/1512 Karar sayılı kararı ile yasal kaldırma tarihinin ise 22.01.2016 olarak belirlendiğinin anlaşılması karşısında,

hükümlünün 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihli eylemlerinin anılan Kanun'un 48/2 nci maddesinde belirtilen şekilde, önceden kesinleşen bir disiplin cezasının yasal kaldırma süresi henüz dolmadan işlendiğinin kabul edilemeyeceği, 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihli eylemlerin önceki disiplin cezasının kaldırma tarihinden sonra işlendiği ve bu itibarla hükümlünün söz konusu kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eylemlerine ilişkin olarak anılan Kanun'un 43/2-d maddesi uyarınca bir aydan üç aya kadar süreyle ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezası ile cezalandırılabileceği gözetilmeden,

yazılı şekilde anılan Kanun'un 48/2 nci maddesi uyarınca bir üst ceza olan hücre hapsi cezalarına karar verildiği nazara alınarak, merciince itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları; (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir. (2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlü hakkında 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eyleminden dolayı yapılan iki ayrı disiplin soruşturması yapıldığı ve yapılan disiplin soruşturmaları sonunda, hükümlünün daha önce Disiplin Kurulunun 20.08.2015 tarihli ve 2015/507 sayılı kararı ile almış olduğu 1 ay süreyle haberleşme araçlarından yoksun bırakılmasına ilişkin cezasının yasal kaldırma tarihinin 02.08.2016 tarihi olması ve yasal kaldırma süresi dolmadan,

disiplin soruşturmasına konu olan eylemleri 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde işlediğinden bahisle 5275 sayılı Kanun'un 43/2-d ve 48/2 nci maddeleri uyarınca bir üst cezaya (ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma yerine hücre hapsi cezası) hükmedildiği ve verilen bu kararlara karşı hükümlünün yaptığı şikayetlerin ve itirazların reddine karar verilerek kesinleştikleri anlaşılmaktadır.

3. Karşıyaka 1. İnfaz Hâkimliğinin 04.04.2022 tarihli ve 2022/1516 Esas, 2022/1512 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında disiplin kurulunca verilen ve hükümlüye bir üst ceza verilmesine esas teşkil eden 20.08.2015 tarihli ve 2015/507 sayılı kararına konu disiplin cezasının 02.08.2016 olarak kabul edilen yasal kaldırma tarihinin 22.01.2016 olarak belirlendiği anlaşılmakla, hükümlünün 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde işlediği eylemleri daha önce hakkında verilen ve kesinleşen disiplin cezasının yasal kaldırma tarihinden sonra işlediği ve bu itibarla 5275 sayılı Kanun'un 48/2 nci fıkra hükmünün uygulanmasının mümkün olmadığı,

hükümlünün kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eylemlerine ilişkin olarak 5275 sayılı Kanun'un 43/2-d maddesi uyarınca bir aydan üç aya kadar süreyle ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezası verilebileceğinden, hükümlü hakkında kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak eyleminden dolayı verilen ve kesinleşen iki ayrı hücre disiplin cezasının infazının durdurulmasına, hükümlünün 08.06.2016 ve 10.06.2016 tarihlerinde gerçekleştirdiği eylemleri ile ilgili olarak,

Disiplin Kurulunca eylemlerinin yaptırım altına alındığı 5275 sayılı Kanun'un 43/2-(d) maddesi uyarınca gerekli değerlendirmenin yapılarak disiplin cezasının belirlenmesi amacıyla hükümlünün 29.12.2021 tarihli dilekçesinin ve kararın yetkili ve görevli Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinden bahisle itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.02.2022 tarihli ve 2022/605 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,