Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/8772 K.2024/3495

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yerköy Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli, 2016/131 Esas, 2016/335 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 13.11.2020 tarihli ve 2020/8878 Esas, 2020/15303 Karar sayılı ilamı ile.

"Sanık hakkında kasten yaralama eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde: Sanığın, savunmasında; mağdurun kendisine hakaret etmesi üzerine kavganın başladığını savunması karşısında, bu hususun mağdur ve tanıklara da sorularak, mahkemece ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmeye çalışılması, bu hususun tespit edilememesi halinde, sanık lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesi uygulanmamış ise de, hak yoksunluğu kasıtlı suçtan verilen hapis cezasının kanuni sonucu olup, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı da dikkate alınarak uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde: sanık müdafiinin 05.05.2011 tarihli celsede, sanığın da 18.04.2016 tarihli talimat duruşmasında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi gereği taksitlendirme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yasal gerekçelerle, denetime imkan verecek şekilde tartışılması neticesinde bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. B.

Yerköy Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2023 tarihli ve 2020/459 Esas, 2023/547 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3.e, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 52/2, 52/4, 50. maddeleri uyarınca 3000 TL ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, haksız tahrikin derecesine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ... ile mağdur ...'ın olay günü ... Müzikhol isimli iş yerinde eğlenmek amacıyla bulundukları, iki taraf arasında bilinmeyen bir sebeple tartışma yaşandığı, tartışma sırasında sanığın almış olduğu alkolün de etkisiyle, sustalı bıçakla mağduru bel ve sırt kısmından basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati tehlike geçirmeyecek nitelikte yaraladığı anlaşılan olayda.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının kasten yaralama olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, yaptırımların isabetli şekilde belirlendiği, somut olayın gelişimi dikkate alındığında belirlenen haksız tahrik indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından,

hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR