Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1032 K.2024/4361

Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aydın Çocuk Mahkemesinin, 12.02.2014 tarihli ve 2013/462 Esas, 2014/46 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 73/4. maddesi uyarınca şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

2. Aydın Çocuk Mahkemesinin, 13.09.2023 tarihli ve 2013/462 Esas, 2014/46 Karar sayılı ek kararı ile suça sürüklenen çocuğun temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuğun temyiz istemi, temyiz iradesini bildirmekten ibarettir.

III. GEREKÇE

Asıl kararın verilme tarihi itibariyle 1412 sayılı CMUK hükümlerine tabi olduğu ve bu itibarla suça sürüklenen çocuğun sebep bildirme zorunluluğu bulunmadığı gözetilerek tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama konusu suç yönünden suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeni ile düşürülmesine karar verildiği suça sürüklenen çocuğun beraat etmesi gerektiğine dair bir gerekçe sunmadığı anlaşılmakla kararı temyiz etmekte hukuki menfaatinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR