Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1377 K.2024/7975

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.1987 tarihli ve 1987/206 Esas, 1987/281 Karar sayılı kararı hükümlü hakkında bir suçu işleyememekten doğan infialle kasten öldürme suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 450/8, 59, 31, 33 maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 10.05.1988 tarihli ve 1988/1378 Esas, 1988/2047 Karar sayılı ilâmı ile hükmün onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır. 3. Uyarlama talebi üzerine yapılan yargılama sonucunda Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2023 tarihli ve 2022/391 Esas, 2023/416 Karar sayılı kararıyla hükümlü hakkında, lehine olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 82/1-i, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlünün temyiz sebepleri özetle; kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.05.2008 tarihli ve 2008/10-101 Esas, 2008/113 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, ilk kararın kesinleşmesi ile hükümlü müdafiinin görevinin sona erdiği, hükümlüye isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi gereğince, uyarlama yargılaması sırasında hükümlüye istemi aranmaksızın bir müdafii tayin edilmesi ve yine 5271 sayılı Kanun'un 188/1. maddesi gereğince, müdafiin hazır olduğu duruşmada karar verilmesi gerektiği gözetilmeden;

hükümlü ve müdafiinin yokluğunda uyarlama yargılaması yapılarak karar verilmesi suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Colozza et Rubinat/İtalya, 12.02.1985 A. 89, Is-30.

Campbell ve Fell/Birleşik Krallık, A.80 28.06.1984) kararlarında belirtildiği üzere hükümlüye kendini savunma hakkının tanınmaması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı Kanun'un 150/3 ve 188/1. maddelerine muhalefet edilerek hükümlünün savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeksizin, Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Zonguldak