Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2024/2421 E. , 2025/8042 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/1490 E., 2023/2163 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mah
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2024/2421 E. , 2025/8042 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/1490 E., 2023/2163 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/883 Esas, 2023/459 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3.e, 87/1-c, 53... . maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.11.2023 tarihli ve 2023/1490 Esas, 2023/2163 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde tekerrüre esas alınan ilamın Mahkemesinin değiştirilmesi ve hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle, eksik incelemeye, meşru savunmaya, haksız tahrike, gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine ilişkindir. III. GEREKÇE 1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, kararın gerekçelendirildiği, somut olayda meşru savunmanın koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2.Dosya kapsamına göre; olayın başlangıcının taraflarca farklı anlatıldığı, olayın başlangıcını gören herhangi bir tanık olmadığı, bu nedenle ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığına ilişkin şüphe oluştuğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediği durumlarda şüpheli kalan bu hal sanık lehine değerlendirilerek sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle sanık hakkında haksız tahrik indiriminin uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi haksız tahrik yönünden yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.11.2023 tarihli ve 2023/1490 Esas, 2023/2163 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2025 tarihinde karar verildi.