Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/4009 K.2024/6832

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2012 tarihli kararının Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 15.01.2014 tarihli ve 2013/1432 Esas, 2014/807 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine verilen Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2014 tarihli ve 2014/224 Esas, 2014/195 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

8. Ceza Dairesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2016/2251 Esas, 2016/5687 Karar sayılı ilâmı ile özetle; bozma kararı sanık aleyhine olmasına karşın, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 147 ve 191. maddeleri uyarınca usulen sorgusu yapılmadan yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Ankara

8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2023 tarihli ve 2016/1240 Esas, 2023/686 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/3, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 16 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ancak 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak hapis cezasının 1 yıl 1 ay 3 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve somut delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, sanık hakkında verilen mahkûmiyet kararında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkındaki incelemeye konu hükmün, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca 1412 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu gözetilmeden, hüküm fıkrasında sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesinin yazılması, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle, Ankara

8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2023 tarihli ve 2016/1240 Esas, 2023/686 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün,1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında yer alan "CMK'nun 307/5. maddesi" ibaresinin çıkartılarak yerine "1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak,