Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/4018 K.2025/6164

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine Pamukova Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli ve 2020/344 Esas, 2021/138 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet kararlarının sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 04.10.2022 tarihli ve 2022/4637 Esas, 2022/7615 Karar sayılı kararıyla özetle; sanıkların savunma hakkının kısıtlanması, eksik inceleme, haksız tahrik hususunun değerlendirilmesi zorunluluğu, 5237 sayılı Kanun’un 87/1-d maddesi yerine aynı maddenin “c” fıkrası uyarınca hüküm kurulması, nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Pamukova Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2023 tarihli ve 2022/449 Esas, 2023/529 Karar sayılı kararı ile; a.

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/3, 87/1-d-son, 29, 62... . maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/3, 87/1-d-son, 62... . maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; temel cezanın üst hadden belirlenmesi gerektiğine, kemik kırığı nedeniyle eksik oranda artırım yapıldığına, sanıkların eylemini canavarca hisle gerçekleştirmeleri nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 86/3-f maddesinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim koşullarının oluşmadığına,

2. Sanık ...’in temyiz sebepleri özetle; ilk haksız eylemin karşı taraftan gelmesi üzerine sanık ...’nin katılanı darp ettiğine, olayda sopa kullanılmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından sopa ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, 5237 sayılı Kanun’un 86/3-f maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, haksız tahrik hükümlerinin değerlendirildiği ve dosya kapsamıyla uyumlu şekilde sanık ... lehine uygulandığı,

takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanıklar lehine uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanıkların eylemi neticesinde katılanın hayati tehlike geçirdiği ve hayat fonksiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılmakla sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 86/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütler ve 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gereğince alt sınırdan sonuç cezaya etkili olacak şekilde uzaklaşmak gerektiğinin gözetilmemesi ve sanığın en ağır cezayı gerektiren katılanı hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e,

87/1-d maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken mahkemece, uygulama yeri bulunmayan aynı Kanun'un 87/3. maddesi de uygulanarak ayrıca kırık nedeniyle cezada arttırım yapılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR