Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/6112 K.2025/3168

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'un (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.08.2001 tarihli ve 2000/131 Esas, 2001/309 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün Yargıtay

1. Ceza Dairesi'nin 08.05.2002 tarihli ve 2002/845 Esas, 2002/1746 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, uyarlama talebi üzerine aynı mahkemece duruşma açılarak uyarlama talebinin kabulüyle hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 81, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine uyarlama yapılması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükümlü hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 448, 62, 51/1, 59, 31, 33. maddeleri uyarınca kurulan hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 7/2. maddesi ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu kurulan hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Mağdurun ateşli silah ile umblikus ve sağ gluteus bölgelelerinden hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılan olayda, karşılaştırmaya esas alınan 765 sayılı Türk Ceza Kanunun'da teşebbüs hükümlerinin 61. ve 62. maddelerde eksik ve tam teşebbüs olarak farklı indirim düzenlemesine tabi tutulması da nazara alındığında lehe olduğu kabul edilen 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine,

önceki yasanın eksik teşebbüs uygulamasına denk gelecek ölçüde alt sınıra yakın şekilde 10 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR