Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/7635 K.2025/3467

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2021 tarihli ve 2020/206 Esas, 2021/466 Karar sayılı kararının katılanlar vekilleri ve sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.04.2022 tarihli ve 2022/282 Esas, 2022/518 Karar sayılı kararının katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 17.01.2024 tarihli ve 2022/7582 Esas, 2024/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında makul oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. İstanbul Anadolu

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.07.2024 tarihli ve 2024/128 Esas, 2024/289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; tasarlamanın unsurlarının bulunmadığı, öldürme kastı bulunmadığına, suç vasfının hatalı değerlendirildiğine, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün alt sınırdan uygulamasının hukuka aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'nın resmi nikahlı evli oldukları, bir dönem sanık ...'in ceza evinde olduğu dönemde temyiz dışı sanık ... ve maktul arasında gönül ilişkisi başladığı, sanık ... cezaevinden çıktığında temyiz dışı sanık ...'ya maktulün attığı cinsel içerikli ve sürekli buluşma teklif ettiği mesajları gördüğü,

temyiz dışı sanık ...'nın kendisine maktulun kendisine sigara verip bayıltarak kendisine tecavüz ettiğini, sonrasında sürekli rahatsız ettiğini beyan ettiği, sanık ...'in bunun üzerine maktul ile temyiz dışı sanık ...'ymış gibi mesajlaşarak buluşma yeri ayarladığı buluşma yerine temyiz dışı sanık ... ile birlikte gittikleri, maktulün sanık ...'in yanında olmadığı esnada temyiz dışı sanık ...'nın yanına geldiği,

bunu görünce sanık ...'in de onların yanına geldiği ve sanık ... ile maktul arasında arbede çıktığı, arbede sırasında tanık ...'nın beyanları ile sabit olduğu üzere temyiz dışı sanık ...'nın yanında bulunan spreyi maktulün yüzüne doğru sıktığı, sanık ...'in de elindeki bıçakla birden fazla kez bıçakladığı, maktulün öldüğü anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından sanık ve müdafiinin anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Haksız tahrik oranı yönünden. 12 ile 18 yıl aralığında hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması sırasında, maktulden kaynaklanan haksız davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, makul bir ceza yerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 17.01.2024 tarihli ve 2022/7582 Esas, 2023/395 Karar sayılı bozma ilamına da uyulduğu halde, yazılı biçimde 18 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Anadolu

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.07.2024 tarihli ve 2024/128 Esas, 2024/289 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi