Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2025/1315 E. , 2025/4030 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/27 E., 2024/193 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2025/1315 E. , 2025/4030 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/27 E., 2024/193 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 07.12.2023 tarihli ve 2022/11835 Esas, 2023/7653 Karar sayılı bozma ilâmı sonrası Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.09.2024 tarihli ve 2024/27 Esas, 2024/193 Karar sayılı kararı ile Dairemiz bozma ilâmına 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesi uyarınca direnilmesine karar verilmiş ise de Mahkemenin son uygulamasının, ilk hükümden farklı olduğu ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 31.10.2017 tarihli ve 2017/1-290 Esas, 2017/443 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeye dayandığı anlaşılmakla, inceleme konusu kararın direnme kararı niteliğinde olmayıp eylemli direnme (uyma) ve dolayısıyla "yeni hüküm" niteliğinde olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2020 tarihli ve 2019/252 Esas, 2020/98 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümünün Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe ve sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 02.03.2021 tarihli ve 2021/154 Esas, 2021/436 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verildiği, anılan kararın Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 07.12.2023 tarihli ve 2022/11835 Esas, 2023/7653 Karar sayılı kararıyla özetle; sanığın eyleme bağlı kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.09.2024 tarihli ve 2024/27 Esas, 2024/193 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun( 5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, 2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediğine, meşru savunmaya, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, somut olayda sanık lehine meşru savunma ile buna bağlı beraat kararı verilmesi koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Olay günü sanığın, tanık O.D., inceleme dışı katılan ... ve mağdurlar ... ile ...'un birlikte alkol aldıkları, sohbet sırasında...'ın küfür etmesi üzerine tartışma başladığı, sanığın tahrik edici sözler söylemesi üzerine birden tartışma çıktığı, sanığın, önce inceleme dışı mağdur ...'u bıçakladığı, akabinde mağdur ...'u bıçakla yaraladığı, yaralananların mağdur ...'un aracına binerek katılan ... tarafından hastaneye götürülmek üzere olay yerinden ayrıldıkları sırada sanığın aracın arkasından taş attığı, sanığın öldürmeye elverişli 12 cm namlu uzunluğu olup toplam 25 cm uzunluğundaki bıçakla katılanın hayatî bölgelerini hedef alarak kafasında saçlı deriden ve karın bölgesinden yaraladığı, baş bölgesindeki dikey seyirli derin yaranın basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu, karın bölgesine şiddetli bir şekilde bıçağı saplaması üzerine bıçağın toraksa ve batına nafiz olduğu, karın bölgesindeki yara nedeniyle katılanın hayati tehlike geçirecek ve dalağın alınması nedeniyle işlev kaybına neden olacak şekilde yaralandığı, sanığın eylemine tanık O.D. ve katılan ...'ın araya girmesiyle devam edemediği, hastaneye gitmeye çalışan katılanın içerisinde olduğu aracın arkasından taş attığı olayda sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklandığı üzere suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs yerine neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu olarak belirlenmesi nedeniyle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.09.2024 tarihli ve 2024/27 Esas, 2024/193 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2025 tarihinde karar verildi.