Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/4566 K.2025/7863

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 25.04.2022 tarihli ve 2022/1342 Esas ve 2022/1540 Karar sayılı kararının sanık ve müdafileri tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/7751 Esas, 2023/1054 Karar sayılı kararı ile eksik inceleme, asgari oranda haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin ve daha ağır ilâmın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına, temyiz edenin sıfatı gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir

12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.01.2025 tarihli ve 2023/205 Esas, 2025/75 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 36. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 53/1, 58/6-7. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi, aksi kanaatte temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, haksız tahrik nedeniyle üst sınırdan indirim uygulanması ve sanık lehine diğer yasa hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek teşdiden belirlendiği, ilk haksız eylemin kim tarafından gerçekleştirildiğinin tespit edilememesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 2002/367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı,

takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanık hakkında uygulanmamasına karar verildiği ve sanık lehine uygulanabilecek başkaca lehe hükmün bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Bozma ilamına uyularak, sanığın adli sicil kaydında yer alan daha ağır cezayı içerir ilâm tekerrüre esas alınmış ise de bozma öncesi hükmün sadece sanık ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi ve aleyhe temyiz bulunmaması karşısında, sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.06.2011 tarihli ve 2011/2-60 Esas, 2011/126 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınamayan Nazilli

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2017 tarihli ve 2017/284 Esas, 2017/376 Karar sayılı ilamı ile verilen ceza miktarının esas alınması suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir

12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.01.2025 tarihli ve 2023/205 Esas, 2025/75 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. maddelerinin uygulandığı paragraftan sonra gelmek üzere "5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca da, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.06.2011 tarihli ve 2011/2-60 Esas, 2011/126 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın,

tekerrüre esas alınamayan Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2017 tarihli ve 2017/284 Esas, 2017/376 Karar sayılı ilamı ile verilen ceza miktarının esas alınması suretiyle belirlenmesine" şeklindeki paragrafın eklenmesi, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca İzmir