Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/6606 K.2025/8303

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bozma üzerine verilen Kocaeli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.07.2022 tarihli ve 2021/253 Esas, 2022/356 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesi'nin 03.05.2023 tarihli ve 2022/15419 Esas, 2023/2621 Karar sayılı kararı ile özetle sanık hakkında sadece en ağır sonuç olan duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaralama eyleminden uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, ayrıca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/3. maddesi uyarınca cezanın artırılması ve hesap hatası nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Kocaeli

8. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2025 tarihli ve 2023/537 Esas, 2025/417 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeyle karar verildiğine, tarafsız tanık beyanı ve başka somut delil bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, hükme esas alınan adli raporların yetersiz olduğuna, haksız tahrik ve diğer lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, adli raporların hükme esas alınacak yeterlilikte olduğu, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre düzeltme nedeni dışında ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, ceza miktarı nazara alındığında başkaca lehe hükümlerin uygulanma imkanı bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair yönlere ilişkin yapılan incelemede hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı da gözetildiğinde aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının kazanılmış hak teşkil eden ceza üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak teşkil eden hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan kazanılmış hakta hatalı uygulama nedeniyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kocaeli

8. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2025 tarihli ve 2023/537 Esas, 2025/417 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından kazanılmış hak uygulanmasına ilişkin paragraftaki mahsus yerinden "... sanığın neticeten 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılıp yerine "cezanın 6 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,