Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2026/1117 K.2026/3631

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.04.2015 tarihli ve 2018/4562 Esas, 2019/2293 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 16.04.2019 tarihli ve 2018/4562 Esas, 2019/2293 Karar sayılı kararı ile, sanıkların mağdurlara yönelik eylemlerinin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde kasten yaralama suçundan cezalandırılmaları gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2019/318 Esas, 2020/366 Karar sayılı kararı ile Dairemiz bozma ilâmına direnilmek suretiyle, a. Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 3-e, 87/1-c-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, c. Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, d.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, e.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, f. Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-c-d-son,29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, g.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, h.

Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-e, 87/1-c-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir. 3. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2025 tarihli ve 2022/1-357 Esas, 2025/427 Karar sayılı kararı ile direnme kararının suçun niteliği itibariyle isabetli olduğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar ... ve ... müdafiinin, sanık ... müdafiinin, sanıklar ..., ..., ... müdafiinin, sanık ...'ın, sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafilerinin temyiz istemleri özetle, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III.GEREKÇE 1. Sanıklar hakkında kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik, sanık ...'in mağdur ...'ye yönelik, sanık ...'nin mağdur ...'e, sanıklar ... ve ...'nin mağdur ...'ye, sanık ...'nin mağdur ...'e, sanık ...'ün mağdurlar ... ve...'e yönelik eylemlerinin gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanıklar ... ve ... müdafiinin vekâlet ücretine yönelen temyiz istemi yönünden Beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanıklar yararına hazine aleyhine 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 168. maddesi ile hüküm tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/4. maddesi uyarınca maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

A. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden Gerekçe bölümünün (1.) paragrafında açıklanan nedenlerle Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2019/318 Esas, 2020/366 Karar sayılı kararında sanık ... ve sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden Gerekçe bölümünün (2.) paragrafında açıklanan nedenlerle Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2019/318 Esas, 2020/366 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin paragrafa.