KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2010/13347 E., 2011/607 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Ocak 2011
- Mahkemesi
- ANAMUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 30/04/2010
- Numarası
- 2009/10-2010/202
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada;
Davacı, çekişme konusu 385 nolu parselin davalılar adına kadastro tespitleri sırasında tespit ve tescil edildiğini, ancak davalılar yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline, elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesi isteminde bulunmuştur.
Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi S..Ö..’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, tapu iptal tescil, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.
Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 385 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitleri sırasında tarla vasfıyla davalılar adına tespit ve tescil edildiği, kadastro tespitin 08.06.2001 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.
Mahkemece, davalılar lehine zilyetlikle edinme koşullarının oluştuğu saptanmak suretiyle davacı Hazinenin davasının reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.
Davalıların, temyiz itirazlarına gelince, davacı hazinenin 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/j maddesine göre harçtan muaf olduğu, bunun sonucu olarak da keşfen belirlenen değere göre harcın tamamlanmasının gerekmediği, bu özel durum dikkate alındığında vekalet ücretinin hesabına esas alınacak dava değerinin keşfen belirlenen değer olduğunun kabulü ile çekişmeli taşınmazın keşifte belirlenen değeri üzerinden davalılar yararına nispi Avukatlık parasına hükmedilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere maktu vekalet ücreti takdiri doğru değildir.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2010/13347, K. 2011/607, 24 Ocak 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama