Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2012/1936 K.2012/4248

HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 43

"İçtihat Metni"

ÖZET

İHTİYARİ DAVA ARKADAŞI OLAN DAVACILAR YÖNÜNDEN ELDEKİ DAVANIN AYNI SEBEPTEN DOĞDUĞU VE TEK BİR VEKİL İLE TEMSİL EDİLDİKLERİ, DAVANIN TEK BAŞVURU HARCI ALINARAK AÇILDIĞI VE SO­NUÇLANDIRILDIĞI GÖZETİLEREK; DAVADA VEKİLLE TEMSİL EDİLEN DAVA­CILAR YARARINA TAŞINMAZLARIN KEŞFEN BELİRLENEN DEĞERİNDEN KABUL KAPSAMINA ALINAN PAYLARI TOPLAMINA KARŞILIK GELEN VE YARGILAMA SIRASINDA HARCI İKMAL EDİLEN DEĞER ÜZERİNDEN TEK BİR VEKALET ÜCRETİNE HÜKMEDİLMESİ GEREKİRKEN, HER BİR DAVACIYA AYRI AYRI VEKALET ÜCRETİ HÜKMEDİLMESİ İSABETLİ DEĞİLDİR.

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları babaları Hasan’ın maliki olduğu 12 ve 42 parsel sayılı taşınmazlarını, davalı kızına satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin muvazaalı ve mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptal ve adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savun­muştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların davalıya temlikinin muva­zaalı ve mal kaçırma amaçlı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik ha­kiminin raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu 12 ve 42 parsel sayılı taşınmazların, miras bırakan Hasan tarafından davalıya temlikinin, muvazaalı ve mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğu gözetilerek davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde de­ğildir. Reddine,

Ne var ki; ihtiyari dava arkadaşı olan davacılar yönünden eldeki davanın aynı hukuki sebepten doğduğu ve tek bir (aynı) vekil ile temsil edildikleri, davanın tek başvuru harcı alınarak açıldığı ve sonuçlandırıldığı gözetilerek; davada vekille temsil edilen davacılar yararına, taşınmazların keşfen belirlenen değerinden kabul kapsamına alınan payları toplamına karşılık gelen ve yargılama sırasında harcı ikmal edilen değer üzerinden tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her bir davacıya ayrı ayrı vekalet ücreti hükmedilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedene hasren (6100 sayılı Yasa’nın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.04.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava muris muvazaasına dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir. 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararı uyarınca her bir mirasçının kendi miras payına ilişkin dava açabileceği gibi tereke adına (tüm mirasçıları kap­sayacak şekilde de) dava açması da olanaklıdır.

Böylesi bir durumda dava dışı mirasçıların tümünün açılan davaya muva­fakatlarının sağlanması veya TMK’nın 640. maddesi hükmü uyarınca terekeye tayin edilecek tereke mümessili tarafından davanın takip edilmesi ve onun huzuru ile davada neticeye gidilmesi gerekir. Anılan bu usulün, davanın görülebilirlik koşulu olduğunda kuşku yoktur.

Başka bir açıklama ile tereke adına dava açıldığında mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmakta ise de, eldeki davanın niteliğine göre mirasçıların tek başına veya birkaç mirasçının aynı dilekçeyle kendi miras payları oranında (davada olduğu gibi) dava açmaları halinde aralarındaki ilişki mecburi dava arkadaşlığı değil ihtiyari dava arkadaşlığıdır.

Hemen belirtilmelidir ki, ihtiyari dava arkadaşlığında dava arkadaşı kadar dava vardır ve bu davalar birlikte görülür.

Somut olayda, davacıların her biri aynı avukatla temsil edilerek tek dilekçeyle muris muvazaası hukuksal nedenine dayanarak kendi payları oranında iptal ve tescil istemişler ve mahkemece dava istek doğrultusunda kabul edilerek her birinin hüküm altına alınan payına tekabül eden değeri üzerinden lehlerine ayrı ayrı avukatlık ücreti takdir ve hüküm altına alınmıştır.

Dairemize göre, bu hususta mahkeme kararında var olan bir hatadan bah­setmek mümkün değildir. Nitekim, Yüksek Yirmibirinci Hukuk Dairesi’nin 15.11.2005 gün 2005/10697 Esas ve 2005/11568 sayılı keza Yüksek Onbirinci Hukuk Dairesi’nin 04.04.2006 tarih 2005/12013 Esas ve 2006/3522 sayılı kararlarında da aynı husus benimsenerek davacıların ayrı ayrı hüküm altına alınan paylarının toplamına tekabül eden dava değeri üzerinden tek bir vekalet ücretinin hüküm altına alınmasının doğru olmadığı kararlaştırılmıştır.

Neticeten, yukarıda değinilen sebeplerden ötürü, yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşü ile, sayın çoğunluğun kararın bozulmasına ilişkin görüşüne iştirak edilmemiştir.

M. Yüksel AYDIN

Başkan