Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2013/16713 K.2015/2767

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 2071 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki 1 ve 2 nolu meskenleri iade edilmesi koşuluyla davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, aile içinde çocuklarının servetine el koyma çabası içinde oldukları söylendiği için tedbiren devri yaptığını, davalının söz vermesine rağmen anılan taşınmazları iade etmediğini, tadilat ve vergi bazında taşınmazlara harcama da yaptığını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline, olmadığı taktirde 250.000,00 TL bedelin tahsili ile taşınmaza yaptığı 28.155,24 TL harcamaya dair bedelin de yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının inançlı işleme dayalı iddiasını yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini, davacı ile arasında bir borç ilişkisi bulunmadığını, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çekişme konusu taşınmazların davalıya temlikinin inançlı işleme dayalı olduğu iddiasını yazılı belge ile ispat edemediği, yemin deliline dayanmayacağını bildirdiği, somut olayda yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.02.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ........ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ......... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .......... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle çekişme konusu taşınmazların davalıya temlikinin inançlı işlem sonucu gerçekleştiği iddiasını davacının 05.02.1947 tarih, 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca yazılı delille ispat edemediği, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 199. ve 202. maddesi anlamında yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge de bulunmadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir.