Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2013/2882 K.2013/8978

Taraflar arasında görülen davada; Davacılar, miras bırakan ...’ın mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla 913, 95 ve 663 parsel sayılı taşınmazlardaki payını davalıların murisi olan oğlu ....’e satış suretiyle temlik ettiğini, satışların gerçek olmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının miras payları oranında iptali ile adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir. Davalılar, dava konusu taşınmazların satışlarının gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, dairece; “ somut olayda, miras bırakanın çekişmeli taşınmazlardaki payını satması için makul bir neden gösterilemediği, temlik sırasında gösterilen satış bedeli ile gerçek değerler arasında aşırı fark bulunduğu, özellikle tanık anlatımlarına göre davalıların miras bırakanı ....in alım gücünün bulunmadığı, miras bırakanın tek oğlu olan ....’i davacı kız çocuklarına tercih ettiği, ödeme savunmasının da kanıtlanamadığı,

miras bırakan .... tarafından açılan davada yargılama giderlerinin ödendiği biçimindeki savunmanın da yazılı delille kanıtlanması gerektiği ve bu savunmayı da karşılayacak delil bulunmadığı, kaldı ki o davanın yargılama giderlerinin temlik konusu payların değeri ile karşılaştırıldığında sembolik düzeyde kaldığı, dolayısıyla bu savunmanın da yerinde olmadığının kabulü gerekir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirlenen olgular değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakan tarafından yapılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir” gerekçesiyle bozulması üzerine bozma ilamına uyularak mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda miras bırakan ...’ın çekişme konusu 95, 663 ve 913 parsel sayılı taşınmazlardaki ½ payını davalılar murisi oğluna temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu belirlenmek suretiyle yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Bir kısım davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, mahkemece, dava konusu taşınmazların keşfen belirlenen değerleri üzerinden çekişmeye konu edilen miras payına göre belirlenecek dava değerine göre harcın ve dava dilekçesinde belirtilen değer üzerinden vekalet ücretinin hüküm altına alınması gerekirken yüksek harç ve vekalet ücretine karar verilmesi doğru değil ise de, anılan bu yanılgı yeniden yargılama yapılmasını gerekli kılmadığından hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan “Hüküm tarihi itibariyle

karar ve ilam harcı olarak alınması gereken 4.914,76 TL’den peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 4.813,46 TL karar ve ilam harcının davalılardan müteselsilen tahsili ile hazineye gelir kaydına” kısmının çıkarılarak yerine “Hüküm tarihi itibariyle karar ve ilam harcı olarak alınması gereken 3.276.50 TL’den peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 3.175.20 TL karar ve ilam harcının davalılardan müteselsilen tahsili ile hazineye gelir kaydına”;

Öte yandan; hükmün 4. bendinde yer alan, “davacılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiklerinden hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT.

Hükümleri gereğince hesap ve takdir edilen 8.489.20 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine” cümlesinin çıkarılmasına, yerine, ”davacılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiklerinden hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT. hükümleri gereğince hesap ve takdir edilen 900,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine” cümlesinin yazılmasına, bir kısım davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 436/2.