Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2013/7184 K.2013/9575

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Asıl davada davacı, 606, 571, 524, 574, 705, 733, 537, 632, 641, 607, 631, 2169 parsel sayılı taşınmazları davalılar tarafından kullanıldığını ileri sürerek 5.796,00 TL ecrimisilin tahsilini istemiş, yargılama sırasında davasını ıslah etmiştir.

Birleşen davanın davacısı, 2169, 570 ve 733 parsel sayılı taşınmazları haricen satın aldığını, bedelini ödediğini, taşınmazların davalı tarafından devredilmediğini ileri sürerek 10.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalılar ... ve ...'in kullanımının kısmen haksız olduğu, tapulu taşınmazların haricen satışının geçersiz olduğunu, geçersiz satışlarda herkes aldığını iade ile mükellef bulunduğunu, ödenen paranın iadesinin denkleştirici adalet kurallarına göre geri istenebileceği gerekçesi ile asıl dava ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı(birleşen davanın davacısı) ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Taraflar arasında görülen dava ecrimisil ve alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 427.maddesi hükmünde açıklanan yargı denetimine ilişkin kesinlik sınırı, 4146, 5219, 5236 sayılı yasalarla 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.822.-TL’ye yükseltilmiştir.

Asıl davada temyiz istemi 200,56 -TL ecrimisilin tahsiline dair verilen kabul kararına ilişkin olup, anılan yasanın yürürlük gününden sonra oluşturulmuştur. Hal böyle olunca sözü edilen ve incelenmesi istenilen kararın kesinlik sınırı içerisinde olduğu kuşkusuzdur. Öte yandan niteliği itibariyle kesin olan kararların temyiz edilmeleri halinde temyiz istemi hakkında yerel mahkemece bir karar verileceği gibi 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İBK uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği kuşkusuzdur. O halde davalı (birleşen davanın davacısı) ...'ın temyiz inceleme itirazının reddi gerekmiştir. Bu nedenle, asıl dava yönünden 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla temyiz isteğinin REDDİNE,