Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2014/10329 K.2014/14871

Taraflar arasında görülen davada; Davacı, kayden maliki olduğu 1946 ada 116 parsel sayılı taşınmazı otopark olarak kullanmak suretiyle davalının haksız işgal ettiğini ileri sürerek 8.000,00 TL ecrimisilin reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında talebini ıslah suretiyle 22.130,51 TL olarak açıklamıştır. Davalı, dava konusu taşınmaza müdahale etmediklerini, şirket araçlarını kendi taşınmazlarına park ettiklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Yargıtay 3. Hukuk Dairesince, “dava konusu taşınmazın tamamı 1.100 metrekare olup, 150 araç kapasitelidir. Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda, taşınmazın tamamına ilişkin hesap yapılmış ve mahkeme tarafından da bu rapor esas alınarak ecrimisile karar verilmiştir.

Bu durumun kabulü davacıya ait bulunan otoparkın, davacı tarafından hiç kullanılmadığı sonucunu doğuracaktır ki, dosya münderecatından, böyle bir durumun bulunmadığı açıktır. Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar ışığında, dava konusu taşınmazın davalı tarafından kullanılan bölümünün ve süresinin açık ve net olarak belirlenmesinden sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre ise, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre, Yargıtay bozma kararından sonra ıslah mümkün bulunmadığından, davacının ıslah ile artırdığı miktar üzerinden kabul kararı verilmesi de doğru görülmemiştir” gerekçesiyle bozulması üzerine mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.