Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2014/6131 K.2014/9415

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, davacı şirkete ait santral binasına davalı ile aralarındaki 18.05.2005 tarihli ana protokol ve 11.11.2005 tarihli ek protokol tarihinden sonra 2008 yılının Eylül ayı içersinde davalının fiber optik sonlandırma batisi kurduğunun tespit edildiğini,2008 yılının Ekim ayından 2009 yılının Mayıs ayı sonuna kadar tahakkuk eden 3.973,27 TL (KDV ile birlikte 4.688,46 TL) nin tahsili için gönderilen 14.07.2009 tarihli faturanın iade edildiğini,ayrıca santralde bulunan telekom cihazlarının taşınmasına yönelik yapılacak çalışma esnasında davalı tarafın talebi ile müvekkili şirket personelinin davalı çalışanlarına refakat amacıyla fazla

mesai kapsamında çalıştırıldığını ve 505,51 TL (KDV ile birlikte 596,50 TL) yaptığı ödeme için 11.05.2009 tarihinde düzenlenen faturanın da iade edildiğini ileri sürerek KDV ile birlikte toplam 5.284,96 TL nin fatura tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı,taraflar arasındaki 2006 tarihli ek protokol gereği bizzat kullanımdan dolayı değil başkalarının kullanımından dolayı ücret istenebileceğini, ayrıca aynı protokol gereği "çalışmalar sırasında bir müvekkil çalışanı bırakılır ve refakat ücreti alınır" düzenlenmesi ile bu haktan davacının değil kendisinin yararlandırıldığını belirtip davanın reddini savunmuştur. Mahkemece,davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi, Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

14.07.2004 tarihli ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000,00 TL olarak belirlenmiş, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 01.01.2012 tarihinden itibaren 1.690,00 TL.ye çıkarılmıştır.

Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.02.2005 tarih ve 2005/13-32 Esas 2005/85 Karar sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen veya kabul edilen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Somut olayda davacı, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.284,96 TL alacak isteğinde bulunulmuş olup mahkemece 4.478,78 TL ana para ve 164,60 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 4.643,38 TL'ye hükmedildiğine göre davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.690,00 TL'yi geçmemektedir.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Temyiz edilen miktar kesinlik sınırı içinde kaldığından 6100 Sayılı HMK.'nin 3. maddesi yollaması ile HUMK'nun 427/2, 432/4 maddeleri uyarınca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Davalı vekilinin temyiz itirazına gelince;