Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2014/8944 K.2015/8465

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 109 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, komşu 110 parsel sayılı taşınmazın maliki davalı ile 11/06/1973 tarihinde sözleşme düzenleyerek birbirlerine bitişik olan arsalarından birer metre geriye çekme ve bu geri çekilen alanı boş bırakma konusunda anlaştıklarını, davalı tarafın bu sözleşmeye aykırı olarak, iki parselin tam ortasına ve birbirinden ayıracak şekilde duvar ördüğünü, duvarın kendi taşınmazına giriş çıkışı engellediğini ileri sürerek duvarın yıkılmasını, parseller arasındaki mesafenin eski hale getirilmesini istemiştir.

Davalı, davacının sözleşmeden doğan hakkını kötüye kullandığını, binasını inşa ederken çıkan toprağı davalının arsasına yığdığını, yapılan ikazlara rağmen toprağı kaldırmadığını, yurt dışında olmasını fırsat bilerek arsasını kendi mülkü gibi kullandığını, bu nedenle belediyeden aldığı ruhsata dayanarak taşınmazının sınırı içinde kalan dava konusu duvarı inşa ettiğini , duvarın davacının yaşam alanını kısıtlamadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının taşınmazına yaptığı duvarın davacı taşınmazına tecavüzlü olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-