Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2015/6995 K.2018/17

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, paylı malik oldukları 96 parsel sayılı taşınmaza komşu 95 parsel sayılı taşınmazı kullanan davalının tecavüz ettiğini ileri sürerek, davalının el atmasının önlenmesine ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000.TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişler, ıslahla ecrimisil miktarını 1.382.40.-TL olarak arttırmışlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının elatmanın önlenmesine yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 363.23.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Bilindiği üzere; 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 427.maddesi hükmünde açıklanan yargı denetimine ilişkin kesinlik sınırı, 4146, 5219, 5236 sayılı yasalarla 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890 TL’ye yükseltilmiştir.

Davalının ecrimisile yönelik temyiz isteği, 1.382,40 TL. ecrimisilin tahsiline ilişkin hükme yönelik olup, anılan yasanın yürürlük gününden sonra oluşturulduğundan, sözü edilen ve incelenmesi istenilen kararın kesinlik sınırı içerisinde olduğu açıktır. Öte yandan niteliği itibariyle kesin olan kararların temyiz edilmeleri halinde temyiz istemi hakkında yerel mahkemece bir karar verileceği gibi 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İBK uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği kuşkusuzdur.