Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2017/2596 K.2020/2538

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan annesi ...’nun 369 ada 24 parsel sayılı taşınmazı mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı oğluna satış yoluyla temlik ettiğini, bilahare davalı tarafından aynı dairenin 2010 yılında 3. kişiye satıldığını, mirasbırakanın ölümünden 3 yıl sonra durumu öğrendiğini, mirasbırakanın düşük bir bedelle ve mal kaçırma amacıyla taşınmazı davalıya devrettiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 8.500 TL’nin tahsilini istemiş;

davacı vekili keşifte, dava konusu yerin 369 ada 24 parsel sayılı taşınmazda bulunan 5 no’lu bağımsız bölüm olduğunu, mirasbırakanın bu taşınmazı 2005 yılında davalıya, davalının da bilahare dava dışı kişiye sattığını. 13.04.2012 tarihli duruşmada, davanın, muvazaalı olarak devri gerçekleşen taşınmazdaki saklı paydan kaynaklı alacak davası olduğunu beyan etmiştir.

Davalı, zamanaşımı süresinin geçtiğini, mirasbırakanla arasında herhangi bir taşınmaz alım satımı gerçekleşmediğini, taşınmazı 11.03.2005 tarihinde 3. kişiden satış yoluyla edindiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, mirasbırakan tarafından davalıya yapılan bir temlik bulunmadığından somut olayda 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı, tenkis isteği bakımından ise hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-