Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2017/4127 K.2017/6091

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları ...’in 27/08/2012 tarihinde öldüğünü, mirasbırakanın dava konusu 631 ada 1 parsel sayılı taşınmazı kendilerini miras paylarından mahrum etmek amacıyla ve muvazaalı olarak davalı adına tescil ettirdiğini, gerçekte bu evin mirasbırakana ait olduğunu ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı dava konusu taşınmazı bedeli karşılığında dava dışı ... isimli bir kişiden satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muris muvazası iddiasının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukusal nedenine dayalı tapu iptali- tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Çekişme konusu taşınmazın davalı tarafından üçüncü kişilerden satın alındığı mirasbırakanla ilgisinin olmadığı kayden sabittir. İddianın içeriği ve davalının savunmasına göre, taraflar arasındaki uyuşmazlıkta, mirasbırakanın gerçekte bedelini bizzat ödeyip üçüncü kişiden satın aldığı bağımsız bölümleri mirastan mal kaçırmak amacıyla tapu siciline yarar sağlamak istediği kişi(davalı) adına kaydettirmesi halinde 1/4/1974 tarihli ve ½ sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulama yeri bulup bulunmayacağının saptanması noktasında toplanmaktadır.

Gerçekten de 1/4/1974 tarihli karar, konusu ve sonuç bölüm itibariyle mirasbırakanın kendi üzerinde kayıtlı tapulu taşınmazlar yönünden yaptığı temliki işlemler için bağlayıcıdır. Somut olayda olduğu gibi bedeli ödenerek "gizli bağış" şeklinde gerçekleştirilen işlemler hakkında anılan Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının doğrudan bağlayıcı olma niteliği yoktur.

Bunun yanı sıra, karara yorum yoluyla gizli bağış iddialarına yönelik uygulama olanağı sağlanamayacağı Hukuk Genel Kurulu'nun 30/12/1992 tarihli 586/782 sayılı, 21/12/1994 tarihli 667/856 sayılı ve 11/10/1995 tarihli 1995/1-608 sayılı kararlarında da belirtilmiş olup, Dairenin yargısal uygulaması da bu doğrultuda kararlılık kazanmıştır.