Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2019/2213 K.2020/4618

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 1833 parsel sayılı taşınmaz paydaşlarından ...'ya ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 1990/317 Esas, 1990/360 Karar sayılı ilamı ile İstanbul Defterdarının kayyım tayin edildiğini, ortaklığın giderilmesi davası sonunda taşınmazın satıldığını, kayyım atanan şahısların hissesine isabet eden bedelin hesabına yatırıldığını, 10 yıllık kayyım ile idare süresinin dolması nedeniyle 4721 sayılı TMK'nın 588. maddesindeki şartların oluştuğunu ileri sürüp ...'nı gaipliğine karar verilerek, kayyım adına yatırılan satış bedellerinin Hazineye irat kaydına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Ramazan, kayıt maliki olmadığından kendisine husumet yöneltilemeyeceğini, davalı Dursun ve Sevgi, iyiniyetli olduklarını belirtip davanın reddini savunmuşlar, davalı İbrahim ise savunma getirmemiştir.

Mahkemece, gaipliğine karar verilmesi istenen kişinin son ikametgahı mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle verilen yetkisizlik kararı Dairece, ". Ne var ki, TMK'nın 588. maddesinden kaynaklanan davaların taşınmazın aynına (mal varlığına) yönelik olduğu gözetildiğinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 2. maddesi kapsamında kaldığı ve görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir... " gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, gaiplik istemi yönünden tefrik edilen dava birleştirilmek suretiyle hakkında gaiplik kararı istenen kayıt malikinin 04.06.1983 tarihinde öldüğü, 4721 sayılı TMK'nın 588. maddesinde öngörülen şartların gerçekleşmediği gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-