Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2020/1820 K.2021/3517

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, zilyetliğe dayalı açtıkları Manavgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2005/481 esas sayılı dosyasında bilirkişi raporunda A ve B harfi ile gösterilen kısımların adlarına tesciline karar verildiğini, yine davalılar tarafından zilyetliğe dayalı açılan Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/460 esas sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporuna göre aynı kısmın davalılar adına da tesciline karar verildiğini, davalılar tarafından açılan davanın daha önce kesinleşmesi nedeniyle çakışan kısmın 926 sayılı parsel olarak davalılar adına tescil edildiğini,

iki mahkeme kararı arasında çelişki bulunduğunu ve davalılar adına oluşan tescilin yolsuz olduğunu, çekişmeli taşınmazın TMK’nin 713. maddesi şartları gereğince kendilerine ait olduğunu ileri sürerek, 926 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, iddiaların dayanaksız olduğunu, dava konusu taşınmazın kesinleşmiş mahkeme kararına göre adlarına tescil edildiğini bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın bir kısmının davacıların mirasbırakanı tarafından imar ihya edilerek kullanıldığını, davacılar yönünden TMK’nin 713. maddesi şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 20/03/2015 tarihli bilirkişi rapor ve krorisinde ( E ) harfi ile gösterilen 3152,08 metrekarelik kısma isabet eden 926 sayılı parselin ilgili kısmının tapu kaydının iptali ile mirasbırakan 'in veraset ilamına göre 2/8 payının davacı ..., 1/8’er paylarının da diğer davacılar adına ayrı ayrı tesciline karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalılar vekilinin işin esasına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

Davacılar vekili ile davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, dava konusu 926 parsel sayılı taşınmazdan 3152,08 metrekarelik kısmının tapusunun iptaline karar verilmiş ise de; anılan kısmın ifrazının mümkün olup olmadığının yetkili merciden sorulmadan sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

Öte yandan, hükümden sonra davacılar vekilinin vekalet ücretinin düzeltilmesine ilişkin dilekçesi üzerine, mahkemece 25.12.2015 tarihli ek kararla; asıl hükmün 4. maddesindeki ‘’ 4.034,64 TL ‘’ ibaresinin ‘’ 5.847,65 TL ‘’ olarak düzeltilmesine karar verildiği görülmüştür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 305. maddesinde belirtildiği üzere, hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyor ise, taraflarca hükmün icrasına kadar açıklanması veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesi istenebilir. Ancak tavzih yolu ile hükmün değiştirilmesi veya hükme ilâve yapılması olanaksızdır.

O halde, vekalet ücreti yönünden verilen 25.12.2015 tarihli ek karar ile hükmün değiştirilmesinin doğru olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, hükme esas alınan 20/03/2015 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokinin ilgili merciye gönderilmesi, 3152,08 metrekarelik kısmın dava konusu 926 sayılı parselden ifrazının mümkün olup olmadığının sorulması, ifraz edilmesi mümkün ise ifraz ile ayrı bir parsel numarası altında davacılar adına payları oranında tesciline, mümkün değil ise dava konusu taşınmaza davacıların paydaş kılınmak suretiyle hüküm kurulması, ayrıca taşınmazın aynına ilişkin eldeki davada dava konusu edilen kısmın dava tarihindeki ve harcı tamamlanan değeri gözetilerek vekalet ücreti yönünden bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.