Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2020/598 K.2021/1702

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalının yaptığı istinaf başvurusu üzerine davacının fesih talebinde haklı olduğu gerekçesiyle esastan reddedine ilişkin verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ölünceye kadar bakma akdinin iptali ve tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 1 numaralı bağımsız bölümünü 30.03.2010 tarihinde ölünceye kadar bakma akdi ile torunu olan davalıya temlik ettiğini, ancak davalının edimlerini yerine getirmediğini ve kötü muamelede bulunduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sekiz yıldır davacı ile aynı evde yaşadıklarını, edimlerini yerine getirdiğini, davacının birkaç günlüğüne kızında kaldığını sonradan onun etkisinde kalarak eldeki davayı açtığını, iddiaların doğru olmadığını ve davacının bakım masraflarının yanı sıra çekişmeli taşınmaza 40.000,00 TL masraf yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalının evinden ayrılması nedeniyle bakım borcunun yerine getirilemediği gerekçesiyle tapu iptali ve tescil isteğinin reddine, bakım yükümlülüğünün bir arada yaşamak suretiyle yerine getirilmesi imkânının taraflar arasındaki mevcut durum değerlendirilerek ortadan kalktığı ya da büyük ölçüde sınırlandığı kanaatine varılarak tarafların birlikte yaşamalarına son verilmesine, davacıya ömür boyunca irat bağlanarak dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL’nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, karara karşı davacının yaptığı istinaf başvurusu ...

Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesi tarafından davanın kabulü yönünde dosya kapsamında deliller olduğu ve davalının yemin deliline dayandığı gerekçesiyle kabul edilerek HMK 353/1 a/6 fıkrası uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilmiş, ilk derece mahkemesince bu kez, davalının bakıma muhtaç olan davacıyı evde yalnız bırakarak şehir dışına çıktığı bu şekilde bakım borcunu ağır kusur ile ihmal ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiş, davalının yaptığı istinaf başvurusu ise davacının fesih talebinde haklı olduğu gerekçesiyle esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, 1927 doğumlu davacı ...’nin çekişme konusu 504 ada 20 parsel sayılı taşınmazın mesken vasıflı 1 numaralı bağımsız bölümünün intifa hakkını üzerinde bırakarak kuru mülkiyetini 30.03.2010 tarihinde ölünceye kadar bakıp beslemek, görüp gözetmek şartıyla davalı torununa devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (TBK) m. 611. maddesine göre ölünceye kadar bakıp gözetme sözleşmesi, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen bir akittir. Başka bir anlatımla ivazlı sözleşme türlerindendir. Bu sözleşme ile bakım alacaklısı, sözleşme konusu malın mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme; bakım borçlusu da bakım alacaklısına yasanın öngördüğü anlamda ölünceye kadar bakıp gözetme yükümlülüğü altına girer. (TBK m. 614 ).

Hemen belirtmek gerekir ki, bakıp gözetme koşulu ile yapılan temliki işlemin geçerliliği için sözleşmenin düzenlendiği tarihte bakım alacaklısının özel bakım gereksinimi içerisinde bulunması zorunlu değildir. Bu gereksinmenin sözleşmeden sonra doğması ya da alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş bulunması da sözleşmenin geçerliliğine etkili olamaz.

Somut olaya gelince, dinlenen davacı tanıkları ... ve ...’ın ... dayalı bilgilerinin olmadığı, ortak tanık ...ve davalı tanıklarının beyanlarından ise davalının bekarken davacı ile birlikte yaşadığı, evlendikten sonra davalının ve eşinin birlikte bakım borcunu yerine getirdikleri, 2016 yılının ... bayramında davalının eşinin köyüne bayram ziyaretine gitmek istediği, davacıyı da beraberinde götürmek istediği ancak davacının evde kalmak istediğini söylediği, bu sırada davacının hastalanarak komşularının yardımı ile hastaneye götürüldüğü, davalıya haber verilmesi üzerine davalının eve döndüğü,

bu olaydan sonra davacının bir süre daha davalı ile yaşamaya devam ettiği ancak sonra ziyaret amacıyla dava dışı kızının yanına gittiği, önce geri döneceğini bildirdiği ancak sonradan devamlı olarak kızı ile birlikte yaşamaya başladığı bu haliyle bakım borcunun yerine getirilmemesinin davalıdan kaynaklanmadığı anlaşılmaktadır.