Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2021/10043 K.2022/1695

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda Adana 7. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 16/09/2021 tarihli ve 2017/696 Esas 2020/42 Karar sayılı ek karar yasal süre içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Bilindiği gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305. maddesinde "(1) Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir.

(2) Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." şeklinde hükmün tavzihi müessesesi düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 306. maddesinde de "Tavzih, dilekçeye tarafların sayısı kadar nüsha eklenmek suretiyle hükmü veren mahkemeden istenebilir. Dilekçenin bir nüshası, cevap süresi mahkemece belirlenerek karşı tarafa tebliğ edilir. Cevap, tavzih talebinde bulunan tarafa tebliğ olunur.

Mahkeme, cevap verilmemiş olsa bile dosya üzerinde inceleme yaparak karar verir; ancak gerekli görürse iki tarafı sözlü açıklamalarını yapabilmeleri için davet edebilir. Mahkeme tavzih talebini yerinde gördüğü takdirde 304 üncü madde uyarınca işlem yapar." düzenlemelerine yer verilmiştir.

Somut olayda; davacı vekili, davanın 10.000 TL değer gösterilmek suretiyle ve bu değer üzerinden harçlandırılarak 26/07/2012 tarihinde açıldığını, Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmasına rağmen, sehven 11.146,70 TL nispi vekalet ücretine hükmedildiğini, oysa 3.400,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin gerektiğini, bahse konu kararın denetimden geçmek suretiyle 23/06/2021 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, kararı veren Adana 7. Asliye Hukuk Mahkemesinden tavzih isteğinde bulunmuş ise de, anılan talebin HMK’nın 305/2. maddesi uyarınca hüküm fıkrasını sınırlandıracak ve değiştirecek mahiyette olduğu anlaşılmaktadır.

Tavzih isteğinin reddine ilişkin verilen 16/09/2021 tarihli ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.