Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2021/2128 K.2021/6772

Taraflar arasındaki davadan dolayı Karakoçan Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.01.2020 tarih 2017/213 Esas, 2010/13 Karar sayılı kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 07.10.2020 gün ve 2020/279 Esas, 2020/397 Karar sayılı karar ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kararın da davacı vekilince temyizi üzerine verilen 31.03.2021 tarihli ek kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-1 maddesi uyarınca davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine; 31.03.2021 tarihli ek karar ile 6100 sayılı HMK’nin 366/1. maddesi yollamasıyla 346/1 maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin süresinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiş, anılan ek karar da davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 90/1. maddesinde; "Süreler, kanunda belirtilir veya hakim tarafından tespit edilir. Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında hakim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez", aynı Kanunun 92. maddesine göre, “ Süreler gün olarak belirlenmiş ise tebliğ veya tefhim edildiği gün hesaba katılmaz ve süre son günün tatil saatinde biter. Süre; hafta, ay veya yıl olarak belirlenmiş ise başladığı güne son hafta ay veya yıl içindeki karşılık gelen günün tatil saatinde biter. Sürenin bittiği ayda, başladığı güne karşılık gelen bir gün yoksa, süre bu ayın son günü tatil saatinde biter.”, 94/1 maddesinde de "Kanunun belirlediği süreler kesindir." şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Öte yandan; HMK’nin 366. maddesi yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346/2 maddesi gereği, ret kararına (temyiz talebinin reddi kararına) karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilecektir.

Yine, HMK’nin 366. maddesi yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kanuni süre geçtikten sonra verilirse, kararı veren mahkemece temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekir. Ancak temyiz edilen karar temyiz süresi geçtiği halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise 01.06.1990 tarih 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince, dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilebilecektir.

Somut olayda, bölge adliye mahkemesinin temyize konu 31.03.2021 tarihli ek kararı davacı vekiline 14.04.2021. tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş; davacı vekili tarafından 15.05.2021 tarihinde karar temyiz edilmiştir.