Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2022/3201 K.2023/5705

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 23/02/2021 tarihli ve 2020/923 Esas, 2021/182 Karar sayılı kesin olarak verilen kararına karşı davacı vekili temyiz talebinde bulunmuş; Dairece, anılan kararın kesin olarak verilmiş olduğu gerekçesiyle ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Temyiz talebinin reddine dair verilen ek karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının temyiz istemi, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine yönelik Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı tarafça ileri sürülen temyiz isteğinin Bölge Adliye Mahkemesince reddine ilişkin olarak verilen 17.03.2021 tarihli ek kararına ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki, davanın yeniden görülmesi için verilen gönderme kararları 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin 1-a bendi uyarınca kesin olduğundan, anılan kararlar 362 nci maddenin 1-g bendi uyarınca temyiz edilemez.

Diğer taraftan, 6100 sayılı Kanun'un 353/1-a maddesinde belirtilen durumlarda istinaf mahkemesinin kararı esas yönünden inceleyemeyeceği ve madde metninde altı bent hâlinde sayılan hâllerde istinaf mahkemesinin esası incelemeden verdiği ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ve dosyanın ilgili ilk derece mahkemesine gönderilmesi kararlarının kesin olması nedeniyle temyiz edilemeyeceği hususu Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararlarında da vurgulanmıştır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 10.05.2023 tarih 2021/11-939 Esas, 2023/442 Karar sayılı; 12.07.2023 tarih 2022/5-6 Esas, 2023/774 Karar sayılı kararlar).

O halde, yukarıda değinilen açıklamalar karşısında, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın onanması gerekir.