Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2022/572 K.2022/4310

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın, davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar süresi içinde davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 30/05/2022 Pazartesi günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ve temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldi, duruşmaya başlandı, süresinde verilen ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... ve diğer davacıların mirasbırakanı ...'ın 36 parsel sayılı taşınmazdaki paylarını davalı Kuruma Kur’an kursu ve yurt binası yapılması amacıyla bağışladığını, daha sonra çekişme konusu taşınmazın imar işlemine tabi tutularak devredilen payların 2184 ada 1 ve 2 parsel, 2544 ada 3 parsel, 2212 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara gittiğini, bağış işleminin 1993 yılında yapılmasına rağmen, sözleşmede belirtilen yükümlülüğün davalı Kurum tarafından yerine getirilmediğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazlardaki payların iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, kök 36 parsel sayılı taşınmazın bağış işlemine tabi tutulduğu dönemde taşınmazın paylı mülkiyet hükümlerine tabi olduğunu, 26/07/2007 tarihinde bölgenin imara açıldığını ve 4 parsele bölündüğünü, 4 parselde de davalı Kurum paydaş olup, tek başına tasarruf yetkisinin bulunmadığını, bu nedenle sözleşmede belirtilen yükümlülüğün yerine getirilemediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 2007 yılında imar uygulamasının yapıldığı ve bu tarihten itibaren taşınmaz üzerine yapı inşa edilebileceğinin kabulü gerektiği, bu durumun davacılar tarafından da bilindiği, davanın bir yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacılar vekilinin yaptığı istinaf başvurusu Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince mirasbırakan ...’a ait veraset ilamının dosyada bulunmadığı, nüfus kayıtlarına göre davada yer almayan mirasçısının bulunduğu,

taşınmazın elbirliği mülkiyetine tabi olması nedeniyle, davada yer almayan diğer mirasçıların muvafakatlerinin alınması, ya da miras şirketine atanacak temsilci aracılığıyla davanın sürdürülmesi gerekirken davanın görülebilirlik koşulu gözardı edilerek esası hakkında hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış, İlk Derece Mahkemesince davada yer almayan diğer mirasçıların muvafakati alındıktan sonra yeniden yapılan inceleme sonucunda, aynı gerekçeyle hak düşürücü süre geçtikten sonra açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacılar tarafından davalı Kurum yetkilileri ile yapılan görüşmeler sonrasında dava konusu taşınmaz üzerine Kur’an kursu ve yurt binası inşaatı yapılmayacağının öğrenilmesi üzerine eldeki davanın açıldığını, bu nedenle bir yıllık dava açma süresinin geçmediğini, arada geçen süre içerisinde davalı Kurum yetkililerince bağış şartının yerine getirilmediğini, Yargıtayın yerleşik içtihatlarına göre de yüklemeli bağışlarda mükellefiyetin yerine getirilemeyeceğinin anlaşıldığı tarihten itibaren sürenin başlayacağına vurgu yapıldığını belirterek, İlk Derece Mahkemesine ait kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 26/11/2021 tarihli 2021/1320 Esas 2021/1519 Karar sayılı kararıyla; Manavgat Belediye Başkanlığının 13/03/2017 tarihli yazısı ile 26/06/2007 tarihinden itibaren yeni oluşan imar parselleri üzerine inşaat yapmaya ve yapı ruhsatı almaya hak kazanmış hale geldiğinin belirtildiği, dava konusu taşınmazlar üzerine bina yapılıp yapı ruhsatı alınması imar uygulamasıyla mümkün hale geldiğinden davacılar tarafından bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde davanın açılmamış olması nedeniyle, istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki iddialarını tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, koşullu bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun; 285/1. maddesinde ''Bağışlama sözleşmesi, bağışlayanın sağlararası sonuç doğurmak üzere, malvarlığından bağışlanana karşılıksız olarak bir kazandırma yapmayı üstlendiği sözleşmedir.''

290/1. maddesinde ''Bağışlama, bir koşula bağlanarak yapılabilir.'',

291/1 ve 2. maddesinde ''Bağışlayan bağışlamasına yüklemeler koyabilir.

Bağışlayan, sözleşme gereğince bağışlanan tarafından kabul edilmiş olan yüklemelerin yerine getirilmesini isteyebilir.'',

295. maddesinde, ''Bağışlayan, aşağıdaki durumlardan biri gerçekleşmişse, elden bağışlamayı veya yerine getirdiği bağışlama sözünü geri alabilir ve bağışlananın istem tarihindeki zenginleşmesi ölçüsünde, bağışlama konusunun geri verilmesini isteyebilir:

1. Bağışlanan, bağışlayana veya yakınlarından birine karşı ağır bir suç işlemişse.

2. Bağışlanan, bağışlayana veya onun ailesinden bir kimseye karşı kanundan doğan

yükümlülüklerine önemli ölçüde aykırı davranmışsa.

3. Bağışlanan, yüklemeli bağışlamada haklı bir sebep olmaksızın yüklemeyi yerine

getirmemişse.'', hükümlerine yer verilmiştir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinin yerinde bulunmasına göre, (IV.3) no.lu paragrafta belirtildiği şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.