Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2024/5318 K.2025/823

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 04.10.2024 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Hemen belirtilmelidir ki; muris muvazaası hukuki sebebine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin davalarda, dava değerinin davayı açan mirasçı veya mirasçıların her birinin payına isabet eden değer olacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda, dava konusu 1868 ada 37 parsel sayılı taşınmaz ile 1861 ada 31 parsel sayılı taşınmazın 1/3 payının dava tarihi itibariyle keşfen saptanan değerlerinin toplamından davacı ...'ın miras payına (1/6) 20.494,65 TL isabet ettiği, belirlenen değerin 2024 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

Buna karşılık eldeki davada; davalı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin 22.05.2024 tarih ve 2024/109 Esas, 2024/1178 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararına karşı temyiz başvurusunda bulunulduğu gözetilerek söz konusu temyiz başvurusunun değer yönünden reddedilmesi gerektiği halde Bölge Adliye Mahkemesinin 04.10.2024 tarihli ek kararı ile davalı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin 26.10.2022 tarih ve 2020/1719 Esas, 2022/1958 Karar sayılı kaldırma kararına karşı temyiz başvurusunda bulunulduğu kabul edilerek anılan kararın kesin nitelikte olduğu belirtilmek suretiyle davalı vekilinin temyiz başvurusunun kesinlik nedeniyle reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden sonucu itibarıyla doğru bulunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması 6100 sayılı Kanun’un 370. maddesinin dördüncü fıkrası hükmü gereğidir.