Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2007/8631 K.2007/10327

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 49 ]

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 326 ]

"İçtihat Metni"

Teşekkül halinde uyuşturucu madde imal etmek suçundan sanıklar Remzi, Senar, Fazil, İskender B., İskender M. ve Kahraman hakkında (İstanbul Dördüncü Devlet Güvenlik Mahkemesi)'nce 26.09.2001 tarih ve 2000/85 esas, 2001/202 karar sayı ile; 765 sayılı TCK uygulanarak cezalandırılmalarına karar verildiği; hükmün Yargıtay Onuncu Ceza Dairesi'nin 20.03.2002 tarih ve 2002/23418 esas, 2002/13018 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği; 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesinden sonra (İstanbul Onikinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 23.06.2005 tarih ve 2000/85 esas, 2001/202 ek karar sayı ile 5237 sayılı TCK'yı uygulayarak yeniden mahkumiyet kararı verildiği; resen de temyize tabi olan kararın hükümlüler müdafilerinin de temyizi üzerine Yargıtay Onuncu Ceza Dairesi'nin

25.05.2006 tarih ve 2006/25 esas, 2006/7699 karar sayı ile bozulmasına karar verildiği; bozmaya uyan (İstanbul Onikinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nce 27.12.2006 tarih ve 2006/151 esas, 2006/302 sayılı kararla 5237 sayılı TCK'yı uygulayarak hükümlülerin mahkumiyetlerine karar verildiği; resen de temyize tabi olan kararın hükümlüler müdafileri tarafından temyiz edildiği, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının talep edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün Düzeltilerek Onanması isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 24.05.2007 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya sanıklar Remzi, Senar ve İskender M. hakkında duruşmalı, diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlüler müdafıinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.06.2006 tarih ve 2004/1-124 esas, 2006/165 karar sayılı ilamında belirtildiği gibi. "Kesinleşmiş mahkumiyet hükmünde değişiklik yargılaması"nın infaza ilişkin bir yargılama faaliyeti olması, bu yargılama faaliyeti sonunda verilen hükümler bakımından 1412 sayılı CMUK'nın 326. maddesinin 4. fıkrasında düzenlenen "cezayı aleyhe değiştirmeme" ilkesinin uygulanamayacağı da dikkate alınarak;

hükümlüler hakkında İstanbul Dördüncü Devlet Güvenlik Mahkemesi'nce 26.09.2001 tarih ve 2000/85 esas, 2001/202 karar sayı ile 765 sayılı TCK uygulanarak kurulan ve Yargıtay Onuncu Ceza Dairesi'nin 20.03.2002 tarih ve 2002/23418 esas, 2002/13018 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşen kararla 24'er yıl ağır hapis ve 4.601.812.500'er TL ağır para cezasına hükmedilmiş olduğu;

temyize konu kararda ise, takdir edilen temel cezaya göre 5237 sayılı TCK'nın 188/1-4-5, 62. maddelerinin uygulanması sonucu bulunacak olan 22'şer yıl 6'şar ay hapis ve 9.000'er YTL adli para cezasına ulaşılacağı, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesinin "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak,

ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." hükmü gereğince, ortaya çıkan bu iki sonucun karşılaştırılması ve sonuç olarak 22'şer yıl 6'şar ay hapis ve 9.000'er YTL adli para cezasına hükmedilmesiyle yetinilmesi yerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.05.2006 tarih ve 2006/5-147 esas, 2006/149 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK'nın 49. maddesindeki düzenlemenin sonuç ceza ile ilgili olmadığı,

yasada alt ve üst sınırın gösterilmemesi halinde temel cezanın tayini ile ilgili olduğu gözetilmeden, yanlış yorum yapılarak sözü edilen maddenin uygulanması ile sonuç hapis cezalarının 20 yıl olarak tayini,

2- Hükümlüler hakkında TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hükümlülerin bu hakları kullanmaktan yoksunluklarının "hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar" sürmesine karar verilerek, sözü edilen maddenin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturulması

Yasaya aykırı, hükümlüler ve müdafilerinin temyiz itirazları ile duruşmada hazır bulunan hükümlüler müdafilerinin duruşmadaki sözlü savunmaları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA); ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1- 5237 sayılı TCK'nın 49. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması ve sonuç cezaların 22'şer yıl 6'şar ay hapis ve 9.000'er YTL adli para cezası olarak düzeltilmesi,

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün metinden çıkarılması ve yerine "hükümlüler hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarının uygulanmasına" ibaresinin yazılması,