Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2012/15882 K.2017/1053

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Hükümlü hakkında 15.01.2008 tarihinde 2007/140 esas, 2008/5 karar ile TCK'nın 191/1-2,62,50/1 maddeleri uyarınca 6000.- TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, söz konusu hükmün kesinleştirilerek infaza verildiği, infaza başlandığı, kararın gönderildiği, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü tarafından, hükümlüye hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmek üzere şube müdürlüğüne gelmesi konusunda ihtarlı yazı çıkarıldığı,

söz konusu yazının 21.01.2009 tarihinde aynı konutta oturan babasına tebliğ edildiği, hükümlünün karara itiraz etmeyip 05.02.2009 tarihinde görüşmeye gittiği, bu görüşmeden sonra 04.03.2009 tarihinde saat: 10:00'da yeniden gelmesi gerektiğinin bizzat kendisine tebliğ edildiği, hükümlünün 04.03.2009 tarihinde görüşmeye de gittiği, bu görüşmeden sonra 03.04.2009 tarihinde saat: 10:00'da yeniden gelmesi gerektiğinin bizzat kendisine tebliğ edildiği, ancak hükümlünün şube müdürlüğüne gitmemesi üzerine, hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereğini yerine getirmediği belirtilerek,

evrakın 07.05.2009 tarihinde mahkemeye gönderildiği,

Kararın infazı aşamasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranılmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası uyarınca daha önce hükmedilmiş olan cezanın aynen infazına karar verilmesi gerekirken, aynen infaz mahiyetinde önceki hüküm tekrar edilerek 08/09/2009 tarihinde hükümlünün TCK'nın 191/1, 62. ve 50/1. maddeleri uyarınca 6000.00 TL. adli para cezasıcezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Hükümden sonra 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca uyarlama yapılması mümkün görülmüştür.