Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2013/13142 K.2014/2207

Yüksek Adalet Bakanlığı’nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık D.. Ç.. hakkında Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 30.04.2013 tarihinde 2013/116 esas ve 2013/358 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükmünün kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 08.11.2013 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verileceği, aksi halde davaya devam olunarak hüküm verileceğinin ihtarına, TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası uyarınca sanığın tedbirin gereklerine uygun davranması halinde cezasının infaz edilmiş sayılmasına,

tedbirin gereklerine uygun davranmaması halinde sanık hakkında verilen 1 yıl denetimli serbestlik tedbirinin 1 yıl hapis cezası olarak derhal infazına, sanık hakkında hapis cezası uygulanması durumunda TCK'nın 62. maddesi uyarınca verilen cezadan takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmolunmuştur.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

«Dosya kapsamına göre;

1- Her ne kadar mahkeme kararında “sanığın alınan raporunda tedaviye ihtiyaç duyulmadığı sabit olmakla” şeklindeki gerekçeyle yalnızca denetimli serbestlik tedbirine karar verilmişse de, soruşturma ve kovuşturma aşamasında sanık hakkında bu yönde bir rapor aldırılmadığı gibi, dosya kapsamında mevcut olan ve sanık hakkında daha önce başka bir suçtan dolayı hükmedilen tedavi tedbiri kapsamında düzenlendiği anlaşılan 05/12/2012 tarihli değerlendirme raporunda sanığın tedaviye ihtiyaç duymadığı değil, görüşmelere gelmediği ve ileri tedavi programına uyumsuz olduğunun bildirildiği cihetle, uyuşturucu madde kullandığı kabul edilen sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yerine, yalnızca denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesinde,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin 1, 2 ve 6. fıkraları uyarınca somut olay değerlendirilerek, yasal gerekçesi gösterilmek suretiyle anılan fıkralardan biri seçilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında önce her hangi bir cezaya hükmedilmeden 5237 sayılı Kanun’un 191/2. maddesi gereğince 1 süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ve tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde aynı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca davanın düşürüleceğine şeklindeki hüküm fıkraları kurulduktan sonra,

devamında 191/7. madde uyarınca tedbirin gereklerine uygun davranılmaması halinde 1 yıl denetimli serbestlik tedbirinin 1 yıl hapis cezası olarak infaz edilmesine ve aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına şeklinde hükümler kurularak çelişkili ve kanuna aykırı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir. » denilerek, belirtilen hükmün bozulması istenmiştir.

(2) numaralı bozma düşüncesinin benimsenerek, aşağıdaki şekilde karar verilmesi nedeniyle, kabule göre ileri sürülen (1) numaralı bozma düşüncesi inceleme konusu yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2013 tarih ve 2013/280-250 sayılı, aynı tarih 2012/1536 esas, 2013/251 karar sayılı ve 01.10.2013 tarih ve 2013/444-402 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, hükümden önce 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış olan sanık hakkında, birinci fıkraya göre doğrudan hapis cezasına hükmolunabileceği gibi, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra gereğince sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği ya da altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilebileceği öngörülmüştür.

5560 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasındaki ''karar verebilir'' ve 6. fıkrasının 1. cümlesindeki ''tâbi tutulabilir'' ibareleri dikkate alındığında, sanık hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verme, zorunlu olmaktan çıkarılarak hakimin takdirine bırakılmıştır.

Uyuşturucu madde kullanmış olan sanık hakkında; belirtilen üç seçenekten biri uygulanırken, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi, gerekçenin somut olgulara ve sanığın davranışlarına dayanması gerekmektedir.

Mahkemece belirtilen üç seçenekten biri uygulanırken gerekçe gösterilmiş ise gösterilen gerekçenin yerinde olup olmadığı olağan yasa yolu incelemesinde denetlenebilir ise de, olağanüstü bir yasa yolu olan kanun yararına bozma isteği üzerine denetlenemez. Ancak Mahkemece seçeneklerden biri tercih edilirken hiç gerekçe gösterilmemiş ise bu durum kanun yararına bozma konusu yapılabilir. Diğer yandan, yasaya aykırı olan veya kendi içinde çelişen bir gerekçe, gerekçe sayılmaz.

Somut olayda.

Mahkemece uyuşturucu madde kullandığı kabul edilen sanık hakkında, herhangi bir gerekçe gösterilmeden hükmün gerekçe kısmında, sanık hakkında ceza ile birlikte denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği belirtilip, hüküm fıkrasında ise hapis cezasına hükmedilmeden doğrudan denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilip, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verileceği, aksi halde davaya devam olunarak hüküm verileceği belirtildikten sonra,

TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası uyarınca tedbirin gereklerine uygun davranması halinde sanığın cezasının infaz edilmiş sayılmasına, tedbirin gereklerine uygun davranmaması halinde sanık hakkında verilen 1 yıl denetimli serbestlik tedbirinin 1 yıl hapis cezası olarak derhal infazına, hapis cezası uygulanması durumunda TCK'nın 62. maddesi uyarınca verilen cezadan 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle hükmün karıştırılması yasaya aykırı olup, (2) numaralı kanun yararına bozma isteği bu nedenle yerinde görüldüğünden.