KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2014/14160 E., 2018/3572 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Nisan 2018
- Mahkeme
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
- Hüküm
- Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet erteleme
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
Sanık hakkında Mahkemece 11.10.2012 tarih 2011/294 esas ve 2012/406 karar sayılı ilam ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın 13.11.2012 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle sanık hakkında Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesi'nce 26.02.2014 tarih 2013/108 esas ve 2014/17 sayılı karar ile “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan 10 ay hapis cezası ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek incelemeye konu olan dosyaya hükmün açıklanması yönünden değerlendirilmek üzere ihbarda
bulunulduğu ve ihbar üzerine Mahkemece hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de, 6545 sayılı Yasa'nın 85. maddesi ile 5320 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 7/2. maddesinde ''Bu kanun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle Türk Ceza Kanunu'nun 191'inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191'inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir.'' hükmü getirildiğinden,
mahkûmiyet kararı verilmeden önce doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olması nedeniyle, denetim süresi içinde işlendiği bildirilen bu suça ilişkin hükümle ilgili olarak uyarlama yapılıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekmekte olup, denetim süresinde suç işlenmediği ve yükümlülüklere uyduğu taktirde davanın düşmesine hükmolunması ihtimali bulunduğundan, uyarlamaya tabi bu mahkûmiyetin hükmün açıklanmasını gerektirir nitelikte olmadığının kabulünde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2014/14160, K. 2018/3572, 17 Nisan 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama