Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2015/5004 K.2019/7819

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Gerekçeli kararın sanığın son bildirdiği adreste 18.12.2013 tarihinde Tebligat Kanununun 20. maddesine aykırı olarak muhatabın geçici olarak ikamette bulunmama sebebi ile aynı konutta birlikte oturduğu belirtilmeksizin babasına tebliğ edilmesi usulsüz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine verdiği 30.12.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenlerin dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay tutanağı içeriği, sanıktan ele geçirilen esrar miktarı, sanığın yakalanış biçimi ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın aleyhinde yeterli delil bulunmadığı aşamada ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasını sağladığı anlaşıldığından, TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan uyuşturucu maddenin, TCK’nın 54. maddesinin 4. fıkrası gereğince müsaderesi yerine, aynı maddenin 1. fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi,

3-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,