Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2016/2366 K.2017/2077

Adalet Bakanlığı'nın, 26.04.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29/06/2015 tarihli ve 2014/665 esas, 2015/723 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24/07/2015 tarihli ve 2015/345 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 16/05/2016 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- 31/05/2012 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle TCK'nın 191/2. maddesi gereğince sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Diyarbakır (kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 07/02/2013 tarihli ve 2012/550 esas, 2013/123 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip infazına başlandığı,

2- Sanığın, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiği gerekçesiyle yargılamaya devam edilerek, Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29/06/2015 tarihli ve 2014/665 esas, 2015/723 sayılı kararı ile TCK’nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

3-Bu karara karşı, Cumhuriyet savcısı tarafından “sanığın başka bir dosya kapsamında alınan akıl sağlığı raporuna göre bu dosya kapsamında da cezai ehliyetinin bulunmadığı şüphesi bulunduğundan, bu husus araştırılmadan karar verildiği” gerekçesiyle itiraz edildiği,

4-İtirazı inceleyen Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24/07/2015 tarihli ve 2015/345 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanık ...'un Elazığ Ruh Sağlığı Ve Hastalıkları Hastanesinin 05/07/2011 tarihli ve 2685 sayılı raporu ile 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesinden istifade edeceği ve cezai ehliyetinin bulunmadığına ilişkin raporu doğrultusunda Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/10/2011 tarihli ve 2011/235 esas, 2011/1181 sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223/3-a maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve 5237 sayılı Kanun'un 57. maddesi gereğince koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmesi karşısında,

sanığın suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak nitelikte akıl hastalığı bulunup bulunmadığı hususu araştırılmadan yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden, merciince yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24/07/2015 tarihli ve 2015/345 değişik iş sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı henüz kesinleşmeden, Cumhuriyet savcısının itiraz dilekçesi ile sanığın suç tarihi itibari ile akıl hastalığının bulunduğuna ilişkin olarak iddialar ileri sürüldüğü ve bu kapsamda sanık hakkındaki başka bir dosya olan Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/10/2011 tarihli ve 2011/235 esas, 2011/1181 sayılı kararında,

sanığın cezai ehliyetinin bulunmadığını bildiren Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 05/07/2011 tarihli ve 2685 sayılı raporuna istinaden sanık hakkında akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşıldığı, yargılama konusu dosyada ise suç tarihinin 31/05/2012 olması karşısında bu suç nedeniyle de TCK’nın 32. maddesi uyarınca cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği cihetle, mahkemece bu konuda araştırma yapılmasının sağlanması amacıyla itirazın kabul edilmesi gerekirken reddine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.